Tablica do siatkówki, za darmo, pod akcje

Oficjalna piłka do siatkówki to kulista piłka ze skóry lub skóry syntetycznej o obwodzie 65–67 cm i masie 260–280 gramów. Piłki halowe są zazwyczaj białe lub trójkolorowe, natomiast piłki plażowe są nieco większe, lżejsze i mają bardziej szorstką teksturę dla lepszego chwytu w warunkach zewnętrznych. Mikasa jest oficjalnym dostawcą piłek na rozgrywki FIVB, a model V200W jest używany na Igrzyskach Olimpijskich i Mistrzostwach Świata.

Siatka do siatkówki rozciąga się na pełnej szerokości 9, 50m boiska i ma wysokość 1m, zawieszona na wysokości 2, 43m dla mężczyzn i 2, 24m dla kobiet. Jest napięta za pomocą stalowych linek i przymocowana do regulowanych metalowych słupków ustawionych 0, 50–1, 00m poza liniami bocznymi. Siatka musi zachowywać stałe naprężenie i wysokość na całej długości, a górna krawędź posiada biały pasek płótna dla dobrej widoczności.

Buty siatkarskie są specjalnie zaprojektowane pod unikalne wymagania ruchowe tego sportu: szybke skoki, boczne przemieszczanie i szybkie zmiany kierunku. Posiadają podeszwy z gumy dla maksymalnej przyczepności na parkiecie, osobne systemy amortyzacji w śródstopiu i pięcie do absorpcji wstrząsów przy lądowaniu oraz lekką konstrukcję minimalizującą zmęczenie. Wiodące marki takie jak Mizuno, ASICS i Nike dominują na rynku profesjonalnym.

Nakolanniki to kluczowy sprzęt ochronny w siatkówce, szczególnie dla specjalistów defensywnych i libero, którzy często rzucają się na podłogę. Nowe nakolanniki siatkarskie wykorzystują piankę o wysokiej gęstości lub żelowe wkładki z oddychającymi, odprowadzającymi wilgoć rękawami, które nie zsuwają się podczas intensywnej gry. Chronią przed urazami udarowymi i obtarciami, jednocześnie pozwalając na pełen zakres ruchu przy obronie i przewrotkach.

Anteny to elastyczne pręty z włókna szklanego (1, 80m wysokości, 10mm średnicy) przymocowane do każdej strony siatki, bezpośrednio nad oznaczeniami linii bocznych. Wystają 80cm ponad siatkę i służą jako wizualne znaczniki granic — piłka musi przekroczyć siatkę pomiędzy dwiema antenami, aby zagranie było prawidłowe. Każda piłka dotykająca anteny lub przekraczająca siatkę poza nią jest uznawana za aut. Anteny są pomalowane w naprzemienne czerwone i białe pasy dla wysokiej widoczności.

Siatkówkę wymyślił 9 lutego 1895 roku William G. Morgan, dyrektor wychowania fizycznego w YMCA w Holyoke w stanie Massachusetts. Szukał mniej wymagającej fizycznie alternatywy dla koszykówki (wymyślonej cztery lata wcześniej przez Jamesa Naismitha w pobliskim YMCA) — dla starszych uczestników swoich zajęć. Grę nazwał „Mintonette". Łączyła elementy koszykówki, baseballu, tenisa i piłki ręcznej w sport sieciowy dostępny dla każdego.

Nazwa zmieniła się na „volleyball" (początkowo „volley ball") podczas prezentacji na konferencji YMCA w 1896 roku, gdy Alfred Halstead zauważył, że gracze odbijają piłkę (volley) nad siatką w tę i z powrotem. Oryginalne zasady Morgana pozwalały na dowolną liczbę graczy po każdej stronie, nieograniczoną liczbę kontaktów z piłką i siatkę o wysokości 6 stóp 6 cali. Sport szybko rozprzestrzenił się przez międzynarodową sieć YMCA. Kanada w 1900 roku, Azja do 1910, Europa podczas I wojny światowej, gdy amerykańscy żołnierze rozwozili grę za granicę.

Międzynarodowa Federacja Piłki Siatkowej (FIVB) powstała 20 kwietnia 1947 roku w Paryżu. Założyło ją 14 państw. Początek FIVB oznaczał początek jednolitych przepisów międzynarodowych. Zastąpiły one mozaikę regionalnych wariantów, jakie narosły przez 50 lat. Federacja przyjęła pierwszy wspólny regulamin, ujednoliciła wymiary boiska (18 × 9 m), wysokość siatki (2,43 m mężczyźni, 2,24 m kobiety) i skład drużyn (po sześciu zawodników na stronę).

FIVB zorganizowała pierwsze Mistrzostwa Świata mężczyzn w 1949 roku (Praga, Czechosłowacja) i pierwsze Mistrzostwa Świata kobiet w 1952 roku (Moskwa, ZSRR). Pokazały one potencjał siatkówki jako sportu rywalizacyjnego i otworzyły drogę do igrzysk. Do lat 60. Federacja zrzeszała ponad 80 krajowych związków — siatkówka stała się jedną z najpopularniejszych dyscyplin świata.

Siatkówka zadebiutowała na igrzyskach w 1964 roku w Tokio. Od razu z turniejem mężczyzn i kobiet — rzadkość w historii olimpijskiej. Złoto mężczyzn wzięła reprezentacja ZSRR, a gospodarze. Japonia. Zdobyli złoto kobiet w stylu, który porwał cały kraj. Japońska drużyna kobiet, nazwana „Czarownicami ze Wschodu" za nieustępliwą obronę, stała się bohaterkami narodowymi.

Wejście do igrzysk zmieniło siatkówkę z rekreacji w poważny sport z systemowym szkoleniem, ligami zawodowymi i krajowymi ścieżkami rozwoju. Siatkówka plażowa dołączyła do programu olimpijskiego w 1996 roku w Atlancie, co poszerzyło jej zasięg i obecność w mainstreamie. Igrzyska do dziś napędzają inwestycje, transmisje i wzrost frekwencji w siatkówce na całym świecie.

Najważniejsza zmiana przepisów w historii siatkówki weszła w 1999 roku, gdy FIVB przyjęła rally point scoring (punkt za każdą akcję) dla wszystkich setów. Wcześniejszy system side-out pozwalał zdobywać punkty tylko drużynie serwującej — mecze ciągnęły się trzy godziny i dłużej. Rally scoring daje punkt za każdą akcję niezależnie od serwującego. Przyspieszył grę i poprawił jej odbiór w telewizji. Sety kończą się teraz przy 25 punktach (15 w secie decydującym) z obowiązkową 2-punktową przewagą.

System video challenge z 2012 roku wprowadził technologiczną precyzję w sędziowaniu. Drużyny mogą kwestionować decyzje dotyczące piłek in/out, dotknięć i błędów przy siatce. Powtórka daje jednoznaczną odpowiedź. Technologia ograniczyła kontrowersyjne decyzje na najwyższym poziomie. W połączeniu z elektronicznymi systemami punktacji i statystykami na żywo siatkówka jest dziś jednym z najlepiej wyposażonych technologicznie sportów drużynowych, nie tracąc przy tym czystych emocji samej akcji.