Tablica do badmintona z punktacją na żywo

Współczesna rakieta waży 80-90 gramów bez naciągu i jest zbudowana z włókna węglowego, grafitu oraz kompozytów. O charakterystyce gry decydują sztywność ramy, punkt równowagi (ciężka główka vs. lekka główka) i elastyczność trzonu. Sztywniejszy trzon pasuje graczom siłowym, elastyczny pomaga w kontroli. Na rynku profesjonalnym prym wiedzie Yonex (serie Astrox i Nanoflare), silnie obstawiają też Li-Ning (Axforce, Bladex) i Victor (Thruster, Auraspeed). Naciąg ustawia się zwykle na 24-33 funty napięcia.

Lotka to najbardziej charakterystyczny element wyposażenia w badmintonie — pocisk z korkową podstawą i 16 zachodzącymi na siebie piórami gęsimi w grze rywalizacyjnej. Lotki piórowe ważą 4,74-5,50 grama i mają nietypową aerodynamikę: po uderzeniu gwałtownie hamują, co daje typowy dla badmintona tor lotu. Yonex Aerosensa to oficjalna lotka imprez BWF World Tour. Lotki syntetyczne (nylonowe) grają w rekreacji — są trwalsze i tańsze.

Buty do badmintona projektuje się pod ekstremalne wymagania ruchowe: wypady, szybkie przemieszczenia boczne i błyskawiczne zmiany kierunku. Mają niebrudzącą gumową podeszwę pod hale sportowe, stabilizację boczną i lekką konstrukcję (250-320 gramów). Na czele marek: Yonex (seria Power Cushion), Li-Ning i Victor. But musi wytrzymać siły generowane przy głębokich wypadach — zawodowcy pokonują w jednym meczu ponad 6 km po boisku.

Siatka rozpina się na pełną szerokość 6,1 m boiska, ma 0,76 m wysokości i wisi na 1,524 m (5 stóp) przy krawędziach oraz 1,55 m w środku (lekki zwis w środku jest wpisany w przepisy). Sznurek jest cienki i ciemny, oczka mają 15-20 mm. Słupki stawia się na liniach debla.

Boisko do badmintona ma wymiary 13,4 × 6,1 m w deblu (13,4 × 5,18 m w singlu). Nawierzchnia to zazwyczaj sprężysta podłoga drewniana lub syntetyczna podłoga sportowa (marki takie jak Yonex, Hova czy Gerflor). Daje amortyzację, stabilny odbiór i pewne oparcie stóp. Linie są białe, szerokości 40 mm. Hale zawodowe wymagają minimum 9 m wysokości sufitu i odpowiednich parametrów oświetlenia.

Korzenie badmintona sięgają Indii Brytyjskich z lat 60. i 70. XIX wieku, gdzie brytyjscy oficerowie grali w grę sieciową z lotką, wywodzącą się ze starej zabawy w battledore and shuttlecock. Sport wziął nazwę od Badminton House w Gloucestershire, posiadłości księcia Beaufort, gdzie pokazano go angielskiemu towarzystwu około 1873 roku.

Bath Badminton Club, powołany w 1877 roku, spisał pierwsze formalne przepisy. Ustalono wtedy fundamenty gry, które działają do dziś: lotkę przy serwie uderza się poniżej pasa, boisko dzieli siatka, a punkty zdobywa się w wymianach. Sport rozprzestrzenił się po Imperium Brytyjskim i zapuścił korzenie w krajach, które później stały się potęgami badmintona. Szczególnie w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie dostępność hal i kulturowy zapał zbudowały głębokie tradycje rywalizacji.

Międzynarodową Federację Badmintona (dziś Badminton World Federation, BWF) założono 5 lipca 1934 roku. Dziewięć krajów założycielskich to: Kanada, Dania, Anglia, Francja, Irlandia, Holandia, Nowa Zelandia, Szkocja i Walia. BWF wprowadziła wspólne przepisy międzynarodowe i uruchomiła pierwsze duże rozgrywki drużynowe.

Puchar Thomasa, czyli drużynowe mistrzostwa świata mężczyzn, rozegrano po raz pierwszy w sezonie 1948-49. To najbardziej prestiżowa impreza drużynowa w badmintonie. Puchar Uber (drużynówka kobiet) dołączył w sezonie 1956-57. Rozgrywki te pokazały przesuwający się środek ciężkości sportu: kraje europejskie dominowały wcześnie, potem na szczyt weszły Malezja i Indonezja. Indonezja zdobyła Puchar Thomasa 14 razy, Malezja wydała kolejnych czołowych singlistów. Dania pozostała najsilniejszym krajem Europy, rywalizując na równych prawach z Azją.

Badminton zadebiutował na Igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku. Podniosło to rangę sportu i przyciągnęło inwestycje rządowe oraz komercyjne. Olimpiada potwierdziła to, co środowisko badmintona dobrze wiedziało — grę zdominowały kraje azjatyckie, a Indonezja, Chiny, Korea Południowa i Malezja zbierały większość medali.

Chiny uporządkowały rozwój badmintona i od połowy lat 2000. do połowy lat 2010. wygrywały niemal wszystko. Na Igrzyskach w Londynie w 2012 roku zdobyły złoto we wszystkich pięciu konkurencjach — singiel mężczyzn, singiel kobiet, debel mężczyzn, debel kobiet i mikst. Komplet, którego wcześniej nie udało się osiągnąć. Gracze pokroju Lin Dana, zdobywcy dwóch olimpijskich złotych medali w singlu (2008, 2012), stali się globalnymi ikonami.

Współczesny badminton to przełamanie chińskiej hegemonii i pojawienie się nowych sił. Japonia z Kento Momotą oraz deblem Matsutomo-Takahashi stała się poważnym graczem. Indie doczekały się pierwszych olimpijskich medalistów w badmintonie — Sainy Nehwal (brąz, 2012) i PV Sindhu (srebro 2016, brąz 2020). Singapurczyk Loh Kean Yew zaskoczył świat, zdobywając mistrzostwo świata w 2021 roku.

BWF przebudowała kalendarz imprez, tworząc BWF World Tour — system poziomów Super 1000, Super 750, Super 500, Super 300 i Super 100 wzorowany na tenisowych ATP i WTA. Rally point scoring (zastępujący starszy system 15-punktowy z punktami z serwisu) wprowadzono w 2006 roku. Mecze zrobiły się szybsze i lepiej pasujące do transmisji. Na głównych imprezach wdrożono Hawk-Eye do instant review przy ocenie linii. Dziś badminton gra się na poziomie rywalizacyjnym w ponad 180 krajach i pozostaje jednym z najczęściej oglądanych sportów świata — szczególnie w Azji Południowo-Wschodniej, Azji Wschodniej i Europie Północnej.