Tablica do padla — punkty, gemy i sety

Rakieta do padla jest pełna i bez naciągu, z perforowaną powierzchnią pełną otworów, rdzeniem z EVA lub pianki i powierzchnią uderzeniową z włókna węglowego lub szklanego. Jest krótsza od rakiety tenisowej i z zasady ma pasek na nadgarstek, który trzeba nosić, żeby rakieta nie wyleciała z ręki. O charakterze decyduje kształt główki: rakiety okrągłe równoważą kontrolę i są najprzyjaźniejsze dla początkujących, kroplowe (teardrop) idą na kompromis, a diamentowe koncentrują moc dla zaawansowanych. Prowadzące marki to Bullpadel, Head, Nox, Adidas, Babolat, Wilson i StarVie.

Piłka do padla to piłka filcowa pod ciśnieniem, z wyglądu podobna do tenisowej, ale o nieco niższym ciśnieniu, co daje odrobinę niższe odbicie dopasowane do zamkniętego kortu i odbić od ścian. Piłki dostarczają marki takie jak Head, Wilson i Bullpadel i muszą spełniać wymagania FIP co do rozmiaru, wagi i odbicia. Jak piłki tenisowe tracą ciśnienie w trakcie gry, więc mecze rywalizacyjne rozgrywa się świeżymi piłkami, a kluby zużywają ich sporo.

Kort do padla to zamknięty prostokąt 20 × 10 metrów, ogrodzony ze wszystkich stron mieszanką szkła i metalowej siatki, które są częścią gry. Siatka ma około 0,88 m wysokości w środku, unosząc się lekko ku słupkom, i dzieli kort na dwie połowy, każdą z zaznaczonymi polami serwisowymi. Nawierzchnia to zwykle sztuczna trawa zasypana piaskiem, która daje przyczepność i równe odbicie. To ściany — szkło z tyłu i po bokach, siatka wyżej — pozwalają wymianom odbijać się i trwać, i one definiują, jak gra się w ten sport.

Padla gra się głównie na sztucznej trawie zasypanej piaskiem, więc odpowiednie buty mają znaczenie. Dedykowane buty do padla i buty kortowe mają podeszwę typu jodełka lub omni, która trzyma nawierzchnię bez zapychania się piaskiem, plus stabilizację boczną pod szybkie ruchy w bok, których wymaga zamknięty kort. Buty do biegania się nie nadają — brakuje im stabilizacji bocznej i mogą się ślizgać. Wielu graczy używa modeli tenisowych lub padlowych od głównych marek sportów rakietowych, dobranych pod nawierzchnię, na której grają najczęściej.

Poza rakietą gracze używają owijek (overgrip) do dostrojenia uchwytu, trzymają pod ręką zapasowy pasek na nadgarstek i noszą torbę na rakietę zaprojektowaną pod sport. Okulary ochronne są opcjonalne, ale rozsądne w deblu, gdzie szybkie wymiany dzieją się z bliska przy siatce. Odzież odprowadzająca wilgoć, ręcznik i woda dopełniają typowego wyposażenia. Ponieważ rakieta jest bez naciągu, a piłka niedroga, bieżący koszt gry w padla pozostaje niski na tle większości sportów rakietowych.

Padla wymyślił w 1969 roku Enrique Corcuera w swoim domu w Acapulco w Meksyku. Nie mając miejsca na pełny kort tenisowy, Corcuera zamknął ścianami mniejszy prostokąt obok domu, dodał siatkę i włączył otaczające mury do gry — piłka odbita od betonu zostawała w grze zamiast wychodzić na aut.

Ta jedna decyzja zdefiniowała sport. Zamknięcie kortu i włączenie ścian do gry dało dłuższe wymiany, nagrodziło czucie i ustawienie zamiast czystej siły i sprawiło, że grę łatwiej opanować niż tenis. Kort Corcuery w Acapulco, znany jako Las Palmeras, uchodzi za kolebkę padla, a układ, na którym się zatrzymał — zamknięty prostokąt, serwis spodem i ściany w grze — to zasadniczo ta sama gra, którą dziś gra się na setkach tysięcy kortów.

Padel opuścił Meksyk dzięki dwóm znajomym Corcuery. Alfonso de Hohenlohe, hiszpański arystokrata, zagrał w niego w Acapulco i zbudował pierwsze korty w Europie w Marbella Club w Hiszpanii w 1974 roku, gdzie szybko przyjęło go towarzystwo z Costa del Sol. Mniej więcej w tym samym czasie sport dotarł do Argentyny, która stała się jego drugą ojczyzną i wydała długą listę zawodników światowej klasy.

Przez kolejne trzy dekady padel rósł stabilnie w tych dwóch krajach, pozostając niemal nieznanym gdzie indziej. Hiszpania budowała kluby tysiącami, wpinała padla w obiekty tenisowe i rozwijała cykl rywalizacji; Argentyna zrobiła z niego sport narodowy. Powstały krajowe federacje, a w 1991 roku założono Międzynarodową Federację Padla (FIP), która zarządza sportem i organizuje mistrzostwa świata reprezentacji narodowych. Do lat 2000. Hiszpania i Argentyna wychowały zawodników, którzy mieli ponieść padla w globalny boom.

W latach 2010. padel wyszedł poza swoje dwie ojczyzny i stał się jednym z najszybciej rosnących sportów rakietowych na świecie. Prowadziła Hiszpania — kortów do padla przybywało lawinowo — a gra szybko rozlała się przez Włochy, Szwecję, Francję, kraje nordyckie, Wielką Brytanię, Bliski Wschód i Stany Zjednoczone. Kluby wyrastały w halach, na dachach i przy siłowniach, a niski próg wejścia robił resztę: początkujący rozgrywa wymiany po kilku minutach.

Boom był tak samo towarzyski, jak rywalizacyjny. Padla gra się niemal zawsze w deblu, łatwo umówić czwórkę znajomych, a zamknięty kort utrzymuje piłkę w grze, więc jest wyrozumiały i wciągający dla nowicjuszy. W Polsce sport też szybko zyskuje — powstają pierwsze kluby i korty, a informacje o padlu docierają do coraz szerszego grona. Za graczami poszły pieniądze: operatorzy obiektów, marki sprzętowe i w końcu zawodowy cykl z poważnym budżetem zmieniły regionalny ulubieniec w sport globalny w niecałą dekadę.

Zawodowy padel ukształtował się wokół World Padel Tour (WPT), który działał od 2013 do 2023 roku i prowadził główny cykl najlepszych par świata. W 2022 roku wystartował nowy tour, Premier Padel, wsparty przez Qatar Sports Investments (QSI) i sankcjonowany przez FIP, co otworzyło okres konkurencyjnych cykli.

Rozłam nie trwał długo. QSI przejęło World Padel Tour w sierpniu 2023 roku, a od sezonu 2024 WPT zostało wchłonięte przez Premier Padel, jednocząc zawodowego padla w jednym cyklu prowadzonym z FIP. Zjednoczony tour przyniósł większe pule nagród, globalny kalendarz turniejów wielkoszlemowych (Majors) i toursowych oraz znacznie szerszy zasięg telewizyjny i streamingowy. Obok touru FIP nadal organizuje mistrzostwa świata reprezentacji narodowych, utrzymując na szczycie sportu tytuł w rywalizacji kraj kontra kraj.