Mistrzostwa klubu w padlu

Sobota 09:00 — startuje faza grupowa. Dziesięć par w dwóch grupach po pięć, cztery korty, mecze do jednego seta z tie-breakiem.

13:00 — dwadzieścia meczów grupowych za nami. To moment, na którym wszystko wisi: drabinki nie da się rozlosować, dopóki nie ma każdego wyniku grupowego, więc jeden niezapisany mecz blokuje całą halę.

14:00 — półfinały, do dwóch wygranych setów z super tie-breakiem zamiast trzeciego.

15:30 — finał na korcie centralnym, reszta ogląda.

16:00 — nagrody, a strona wyników niesie już pełną drabinkę.

Cały dzień zależy od tego, czy wyniki grupowe są aktualne. Jeśli są, zamknięcie fazy grupowej w drabinkę to jedna akcja; jeśli nie — to arkusz i kłótnia.

Dodaj korty z godziną startu i długością slotu, a mecze ułożą się w kolejność gry automatycznie. Jeśli możesz, zostaw jeden kort poza harmonogramem: wchłonie obsuwę, która i tak pojawia się przed południem.

Mistrzostwa klubowe niemal wszędzie są sędziowane przez samych grających, więc liczy się urządzenie do wpisywania wyniku. Link z kodem QR przy meczu otwiera panel tego meczu, a wynik zapisuje para stojąca przy siatce — bez kartki i bez chodzenia do biura zawodów.

Przed pierwszą piłką zdecyduj, czy wyniki są publiczne w trakcie dnia, czy ukryte do końca. Oba warianty są sensowne. Ukrycie zdejmuje presję w małym klubie, wersja na żywo zapełnia trybunę.

Wydrukowana drabinka na ścianie jest czytelna i natychmiastowa — i jest nieaktualna w chwili, gdy ktoś się wycofa. Każda zmiana oznacza długopis i kolejkę ludzi pytających, czy to już aktualna wersja.

Arkusz radzi sobie z tabelami grup i wykłada się na przejściu, bo przeniesienie par z awansu do drabinki to ręczne przepisanie, które musi być dobre za pierwszym razem.

Strona wyników rozwiązuje konkretny problem dnia mistrzostw: liczba osób, które chcą znać stan drabinki, jest znacznie większa niż liczba osób, które zmieszczą się wokół tablicy.