Turniej padla dla firmy

14:00 — przyjazd, rozdanie rakiet, dziesięć minut o tym, jak się liczy. Zakładaj, że nikt nie wie nic: 15, 30, 40 trzeba powiedzieć na głos.

14:30 — pierwsza runda rusza na wszystkich kortach naraz. Rundy do 16 punktów, czyli około dwunastu minut — początkujący schodzi z kortu, zanim zdąży się zniechęcić.

16:30 — sześć rund za nami, tabela na ekranie.

17:00 — nagrody, wspólne zdjęcie, wszyscy wychodzą o czasie, bo format to zagwarantował.

Godzina zakończenia jest wymaganiem. Każda inna decyzja — limit punktów, liczba rund, format — wynika z niej. I dlatego drabinka jest złym kształtem na ten dzień: połowa kolegów siedziałaby na ławce po dwudziestu minutach.

Są dwa sposoby ułożenia stawki, a wybór zależy od tego, po co robisz ten dzień.

Zapisy indywidualne z rotacją partnerów mieszają działy z założenia. Jeśli sensem popołudnia jest to, żeby ludzie, którzy nigdy ze sobą nie rozmawiają, trafili na jeden kort — to jest ten format.

Stałe pary według zespołów trzymają działy razem i dają wynik drużynowy. Użyj wtedy team americano: pary zostają stałe, ale rundy wciąż idą do limitu punktów, więc wszystkie korty kończą w tym samym momencie.

Otwórz zapisy na stronie wydarzenia, żeby ludzie wpisywali się sami, a nie przez arkusz w intranecie, i pozwól osobom bez pary zaznaczyć, że jej szukają.

Agencja eventowa przywozi obsługę i sprzęt, i bierze za jedno i drugie. To dobra odpowiedź przy stu osobach i scenie; przy szesnastu współpracownikach i czterech kortach jest ciężka.

Arkusz na czyimś laptopie działa dokładnie do momentu, w którym ta osoba zostaje wywołana do meczu. Wtedy tabela zamarza, a popołudnie potrzebuje ochotnika.

Wariant pośredni to pozwolić formatowi prowadzić się samemu: rotacje generowane, wyniki wpisywane przy siatce, tabela publiczna. Organizator może grać, a przy dniu firmowym o to zwykle chodzi najbardziej.