Jak działa Ocena Wykonania (GOE) w łyżwiarstwie figurowym?

W ramach Systemu Sędziowskiego ISU (IJS) każdy element techniczny w programie łyżwiarstwa figurowego otrzymuje dwa poziomy punktacji. Najpierw wartość bazowa: stałą liczbę punktów odzwierciedlającą trudność elementu. Następnie Ocenę Wykonania (GOE) od każdego sędziego, korygującą tę wartość w górę lub w dół w zależności od jakości wykonania.

GOE mieści się w zakresie od -5 (poważnie wadliwy lub nieudany element) do +5 (wyjątkowe wykonanie). GOE równe 0 oznacza jakość bazową — kompetentnie, ale bez wyróżnienia. Pozytywne GOE nagradza świetną wysokość, naturalność i kreatywne wejście lub wyjście. Ujemne GOE karze za upadki (-5), niedokręcenia, słabe lądowania i utratę kontroli.

Skalę rozszerzono z -3/+3 do obecnej -5/+5 w sezonie 2018-2019, dając sędziom większą szczegółowość ocen. Zmiana ta zwiększyła wpływ jakości wykonania na punktację.

Każda wartość całkowita na skali GOE odpowiada procentowi wartości bazowej elementu. Ten proporcjonalny system oznacza, że ta sama ocena GOE generuje większą korektę punktową przy trudniejszych elementach. Na przykład GOE +3 przy poczwórnym lutzu (wartość bazowa 11,50) dodaje 3,45 punktu, podczas gdy GOE +3 przy potrójnym toe loopie (wartość bazowa 4,20) dodaje jedynie 1,26 punktu.

Każdy uznany element łyżwiarstwa figurowego ma wartość bazową ustaloną przez ISU w Skali Wartości (Scale of Values). Wartość bazowa odzwierciedla trudność elementu przed jakąkolwiek korektą jakościową. Poniższa tabela odpowiada skali wartości na sezon 2026-27, ogłoszonej Komunikatem ISU nr 2786 z 2 czerwca 2026 roku, który zastąpił Komunikat 2707.

Żadna wartość bazowa skoku nie zmieniła się między sezonami. Potrójny axel to nadal 8,00, poczwórny lutz nadal 11,50 — protokół z poprzedniego sezonu można więc zestawiać z tegorocznym bez żadnych przeliczeń. W tabeli na 2026-27 znalazły się też skoki pięciokrotne: 5T, 5S, 5Lo, 5F i 5Lz mają wartość bazową 14,00, która spada do 11,20 przy niedokręceniu stwierdzonym przez panel techniczny i do 9,50 przy degradacji skoku.

Łyżwiarstwo figurowe stosuje średnią obciętą do określenia końcowego GOE dla każdego elementu:

Krok 1: Wszystkich dziewięciu sędziów niezależnie przyznaje GOE od -5 do +5.

Krok 2: Najwyższa i najniższa nota są odrzucane, zmniejszając wpływ odstających not.

Krok 3: Pozostałe siedem not jest uśrednianych z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.

Krok 4: Średnia obcięta GOE jest przeliczana na wartość punktową za pomocą odpowiedniego procentu wartości bazowej, a następnie dodawana lub odejmowana od wartości bazowej, dając końcowy wynik elementu.

Przykład: siedem pozostałych not daje średnią obciętą GOE +2,43 dla potrójnego axla (wartość bazowa 8,00). Korekta: 8,00 x 24,3% = 1,94, dając końcowy wynik 9,94.

Sezon 2026-27 w konkurencjach solistów i par opisują trzy komunikaty ISU: nr 2788 (poziomy trudności i wytyczne GOE, w miejsce 2701), nr 2786 (skala wartości, z 2 czerwca 2026, w miejsce 2707) oraz nr 2769 (wytyczne dodatniego GOE za elementy choreograficzne, podpisane 18 marca 2026). Systemu nikt nie przebudował. Zmienia się to, od czego sędzia może zacząć, i to, co od tego sezonu musi ocenić.

Struktura Systemu Sędziowskiego ISU pozostaje bez zmian, a Komunikat 2788 zachowuje kształt wytycznych GOE odziedziczony po Komunikacie 2701. Obowiązuje od sezonu 2026-27, w tym podczas Junior Grand Prix, Skate America oraz cyklu ISU Grand Prix.

Sam sufit nie jest nowością. Komunikat 2701 już mówił sędziom, że przy wymienionych błędach „wyjściowe GOE nie może być wyższe niż +2”, a 2788 powtarza to zdanie niemal dosłownie. Sędzia najpierw składa wyjściowe GOE z pozytywnych cech elementu, potem odejmuje za błędy — a błąd z listy ogranicza to, od czego wolno mu zacząć.

To, co faktycznie zmieniło się na 2026-27, jest węższe i idzie w dwie strony. Ogólny próg przy jakimkolwiek błędzie wymagającym redukcji przesunął się w górę, z +3 na +4, co zwyczajny przypadek raczej rozluźnia. Lista z sufitem +2 urosła: doszły słabe wybicie oraz dwa trójskoki między skokami, a wypadł z niej skok bez wartości w kombinacji lub sekwencji. Pojedynczy euler, któremu brakuje jakiejkolwiek rotacji, w ogóle nie jest już oceniany przez panel techniczny — 2701 degradował go dopiero przy braku pół obrotu. W programie dowolnym skok bez wartości w kombinacji lub sekwencji kosztuje teraz -2 do -3 zamiast -3 do -4.

Skala wartości drgnęła minimalnie — i to jest właśnie sedno. Komunikat 2786 przenosi wszystkie wartości bazowe skoków bez zmian, więc rachunek z przykładu poniżej to dokładnie ten sam rachunek, którym sędziowie będą się posługiwać przez cały sezon. Nowości leżą gdzie indziej: w tabeli pojawiły się skoki pięciokrotne za 14,00 oraz trzy nowe elementy choreograficzne z własnymi, stałymi wartościami bazowymi.

Trzy nowe elementy choreograficzne, a jedyną dźwignią jest GOE. Od sezonu 2026-27 soliści mają piruet choreograficzny (reguła 612), a pary — piruet choreograficzny par i podniesienie choreograficzne (reguła 621), obok istniejącej wcześniej sekwencji choreograficznej. Każdy z nich ma stałą wartość bazową i w ogóle nie ma poziomów trudności. Panel techniczny potwierdza wyłącznie, że element został wykonany; cała różnica punktowa między dwoma zawodnikami bierze się z GOE. Piruet choreograficzny wymaga co najmniej trzech kolejnych obrotów, a Komitet Techniczny w kwietniu 2026 doprecyzował, że te trzy obroty muszą być wykonane na tej samej nodze — dopuszczalne są jedna lub dwie krawędzie, wolno też świadomie przesuwać oś piruetu. Jeśli panel nie potrafi rozpoznać, który piruet był choreograficzny, za taki uznaje trzeci wykonany. Podniesienie choreograficzne musi się wznosić i opadać w ruchu po tafli, a przynajmniej jeden obrót trzeba wykonać z wyprostowanym lub niemal wyprostowanym ramieniem partnera nad głową.

Elementy choreograficzne mają teraz własną tabelę potrąceń. Komunikat 2788 przydziela im osobną rubrykę wśród błędów: element, który częściowo lub całkowicie nie współgra z muzyką, kosztuje -1 do -4; brak połączenia między ruchami -2 do -3; a element, który nie uwypukla choreografii, ma słabą jakość ruchów lub pozycji, kończy się utratą kontroli, brakiem energii, słabym wykonaniem albo zbyt małym rysunkiem na lodzie — każdorazowo -1 do -3. Przy elemencie bez poziomu trudności te potrącenia są całą historią.

Skala od -5 do +5, tabela procentów powyżej, poziomy trudności i limity za poważne błędy w komponentach przechodzą z 2701 bez zmian. Jak te noty wyglądają na prawdziwym protokole, pokazuje przewodnik jak czytać protokoły łyżwiarstwa figurowego.