Jakie są kary w hokeju na lodzie i ile trwa każda z nich?

Kary w hokeju na lodzie dzielą się według dwóch rzeczy: ilu minut w boksie kar i czy drużyna gra w osłabieniu. Drabina zaczyna się od kary mniejszej (2 minuty), przez podwójną karę mniejszą (4), karę większą (5), aż po karę osobistą (10 minut), karę wykluczenia z gry, karę meczu i rzut karny.

Gdy sędzia sygnalizuje przewinienie, gra zostaje przerwana z chwilą, gdy karana drużyna dotknie krążka, a winny zawodnik jedzie do boksu kar. Tylko kary, po których drużyna zostaje o jednego gracza słabsza, dają rywalowi grę w przewadze.

Kara	Minuty	Osłabienie?	Kończy się po golu?
Mniejsza	2	Tak	Tak
Mniejsza dla drużyny	2	Tak	Tak
Podwójna mniejsza	4	Tak	Tylko pierwsza
Większa	5	Tak	Nie
Osobista	10	Nie	Nie dotyczy
Wykluczenia z gry	Wykluczenie	Nie	Nie dotyczy
Meczu	5 + wykluczenie	Tak	Nie
Rzut karny	—	Nie	—

Największym zaskoczeniem dla nowych kibiców jest kara osobista: zawodnik siedzi 10 minut, ale zmiennik utrzymuje pełny skład, więc rywal nie zyskuje przewagi. Jak zamienić przewagę liczebną na gola, wyjaśniamy w poradniku o grze w przewadze i osłabieniu. Gesty, którymi sędzia ogłasza każdą karę, opisuje przewodnik po pracy sędziego.

Kara mniejsza to 2 minuty w boksie kar i gra w osłabieniu, a kończy się w chwili, gdy drużyna grająca w przewadze zdobędzie gola. To zdecydowanie najczęstsza kara w meczu.

Zwykła kara mniejsza sadza jednego zawodnika w boksie i daje rywalowi grę w przewadze. Jeśli rywal strzeli w trakcie jej trwania, kara natychmiast się kończy i zawodnik wraca na lód — jeden gol zwalnia go z boksu.

Kara mniejsza dla drużyny także trwa 2 minuty, ale karze cały zespół, a nie konkretnego gracza — najczęściej za zbyt wielu zawodników na lodzie. Trener wyznacza do jej odsiedzenia jednego z zawodników już będących na tafli.

Podwójna kara mniejsza to 4 minuty, czyli dwie kary po 2 minuty jedna po drugiej. Podręcznikowy powód to gra wysoko podniesionym kijem, po której leci krew. Tu zasada wcześniejszego końca działa tylko w połowie: gol w pierwszych dwóch minutach kończy pierwszą karę, ale zawodnik zostaje, by odsiedzieć drugą. Żeby skrócić podwójną karę, potrzebne są dwa gole.

Ponieważ kara mniejsza kończy się po golu, drużyna w przewadze często atakuje bardzo mocno w pierwszych sekundach. Jedno szybkie trafienie zamienia dwuminutowe osłabienie w dziesięciosekundowe — dlatego formacje grające w osłabieniu tak zaciekle bronią przedpola bramki.

Kara większa to 5 minut, które biegną do końca bez względu na liczbę goli — to największa różnica wobec kary mniejszej. Kary większe karzą poważne przewinienia, jak bójka czy niebezpieczny atak, i często idą w parze z karą wykluczenia z gry.

Kara większa utrzymuje osłabienie przez całe pięć minut. Rywal może strzelić raz, dwa, a nawet trzy razy, a ukarany zawodnik i tak nie opuści boksu, dopóki zegar nie dojdzie do zera.

Kara osobista to 10 minut, które odsiaduje sam zawodnik. Co kluczowe, zmiennik zajmuje jego miejsce na lodzie, więc drużyna nie gra w osłabieniu i rywal nie dostaje gry w przewadze — kara uderza w gracza, nie w wynik.

Kara wykluczenia z gry usuwa zawodnika do końca meczu. Zwykle dokłada się ją do kary większej; ewentualne pięć minut odsiaduje kolega z zespołu.

Kara meczu to najsurowszy zapis w przepisach: natychmiastowe wykluczenie za rozmyślną próbę spowodowania kontuzji, plus 5 minut kary, które odsiaduje partner z drużyny. Sędzia sporządza raport, a liga zwykle analizuje zdarzenie pod kątem dodatkowej dyskwalifikacji.

Minuty mówią więc tylko połowę prawdy. Dziesięć minut kary osobistej uszczupla czas gry zawodnika, ale nie osłabia składu; pięć minut kary większej osłabia zespół w każdej sekundzie.

Rzut karny to wolna próba sam na sam z bramkarzem, przyznawana, gdy faul pozbawia napastnika czystej sytuacji bramkowej. Klasyczny przypadek to zawodnik na wyjściu sam na sam sfaulowany od tyłu, gdy między nim a bramką nie ma już obrońcy.

Sędzia dyktuje rzut karny także wtedy, gdy obrońca celowo przesunie bramkę w trakcie sytuacji bramkowej, przykryje krążek ręką w polu bramkowym albo rzuci kijem w krążek. Idea jest prosta: przywrócić gola, którego faul odebrał.

Sama próba to jedno, nieprzerwane podejście. Zawodnik startuje z linii środkowej, wjeżdża w tercję i oddaje jeden strzał — dobitka się nie liczy. Pozostali gracze czekają na drugim końcu lodowiska, a strzelec mierzy się z bramkarzem sam. Jeśli trafi, gol liczy się normalnie; jeśli spudłuje, następuje wznowienie gry.

Sam rzut karny nie stawia karanej drużyny w osłabieniu, choć przewinienie, które go wywołało, może nadal nieść karę mniejszą lub większą. Na elitarnym poziomie skuteczność rzutów karnych to mniej więcej jeden na trzy, więc to realna szansa, ale daleka od pewnego gola. Poza dogrywką to najbardziej teatralny moment w hokeju — całe lodowisko patrzy na jeden pojedynek.

Większość kar to kary mniejsze za faule kijem lub nieprzepisowy kontakt ciałem. Oto jedenaście przewinień, które usłyszysz najczęściej — każde to kara 2 minut, o ile nie urośnie do większej.

• Podcięcie — podcięcie rywala kijem, nogą lub kolanem.
• Zahaczenie — hakowanie i utrudnianie gry piórem kija.
• Uderzenie kijem (slashing) — zamach lub cios kijem w rywala.
• Gra wysokim kijem — kontakt kija powyżej wysokości barków; jeśli leci krew, to podwójna kara mniejsza (4 minuty).
• Wbicie na bandę (boarding) — brutalne wepchnięcie rywala na bandę.
• Cross-check — atak trzymanym oburącz kijem, którego żadna część nie dotyka lodu.
• Niepotrzebna szarpanina (roughing) — zbędne popychanie lub przepychanka poniżej progu bójki.
• Trzymanie — chwytanie rywala albo jego kija, by go spowolnić.
• Blokowanie (interference) — utrudnianie gry zawodnikowi bez krążka.
• Opóźnianie gry — najczęściej wybicie krążka za bandę z własnej tercji obronnej.
• Zbyt wielu zawodników na lodzie — kara mniejsza dla drużyny.

Wymiar kary zależy od intencji i skutku. Ten sam cross-check bywa karą mniejszą, większą albo większą z wykluczeniem z gry — w zależności od tego, jak groźny uzna go sędzia. To ocena, a nie sztywny cennik, sprawia, że pozornie identyczne faule dostają różną liczbę minut.

Ukarany zawodnik odsiaduje pełny czas w boksie kar, a w trakcie kary mniejszej lub większej drużyna nie może go zastąpić — właśnie ta luka stawia zespół w osłabieniu. Dwa szczególne przypadki zmieniają rachunek na lodzie.

Kary równoczesne pojawiają się, gdy obie drużyny dostają karę przy tym samym przerwaniu gry. Zawodnicy siadają w boksach, ale każda strona traci tyle samo graczy, więc gra toczy się w układzie 4 na 4 bez gry w przewadze dla żadnej z drużyn.

Kara opóźniona jest sygnalizowana, gdy krążek ma drużyna nieukarana. Sędzia podnosi rękę i pozwala grać, dopóki karana drużyna nie dotknie krążka — dopiero wtedy gwiżdże. Sprytny haczyk: skoro gwizdek jeszcze nie padnie, drużyna nieukarana może ściągnąć bramkarza na dodatkowego zawodnika i chwilowo atakować w szóstkę bez ryzyka straty gola.

Jeśli drużyna nieukarana strzeli, gdy ręka sędziego jest wciąż w górze, pojedyncza kara mniejsza przepada i nie jest odsiadywana — kara większa mimo to zostaje. Gdy gol nie padnie, kara zostaje zapisana po przerwaniu gry, a zegar w boksie rusza dopiero od wznowienia po przerwaniu.

Darmowe narzędzie, takie jak tablica wyników hokeja w JudgeMate, prowadzi każdy licznik kary z odliczaniem na żywo, więc zawodnicy, trenerzy i kibice widzą dokładnie, kiedy drużyna wróci do pełnego składu. Uczciwe prowadzenie zegara kar to jedno z ważniejszych zadań osoby zapisującej podczas wyrównanego meczu.