Jakie przepisy padla musi znać każdy grający?

Serwuje się od dołu i ta jedna zasada kształtuje całą grę.

Stań za linią serwisową, odbij piłkę raz o podłoże i uderz ją na wysokości pasa lub niżej, do pola serwisowego po przekątnej. Masz dwie próby, dokładnie jak w tenisie.

Gdy piłka spadnie w pole, może trafić w tylną szybę i zostać w grze. Jeśli po prawidłowym odbiciu uderzy w siatkę ogrodzenia, jest to błąd. Serwis, który dotknie siatki i mimo to spadnie prawidłowo, to let i powtarza się go.

Skoro nikt nie zaserwuje asa z rozbiegu, para serwująca nie ma automatycznej przewagi. W padlu to często para odbierająca pierwsza wychodzi do siatki.

Zasada jest prostsza, niż wygląda: najpierw podłoże, potem ściany.

Piłka, która przeszła nad siatką, musi odbić się od twojego podłoża, zanim dotknie którejkolwiek z twoich ścian. Po odbiciu może trafić w tylną szybę, boczną szybę albo siatkę, a ty wciąż możesz ją odegrać — ściany są częścią kortu, nie autem.

Piłka, która przelatuje i trafia w twoją szybę przed odbiciem, oznacza punkt dla ciebie. Piłka, którą uderzysz, a która dosięgnie ściany rywali bez odbicia od ich podłoża, oznacza punkt dla nich.

Po własnej stronie wolno też zagrać świadomie od własnej ściany — contrapared — żeby podnieść piłkę z powrotem nad siatkę.

Piłka jest autowa, gdy spadnie poza liniami na podłożu albo gdy przed lądowaniem trafi w elementy konstrukcji — lampy, sufit, zewnętrzną stronę ogrodzenia.

Przypadek charakterystyczny dla padla to piłka, która odbija się od twojego podłoża i wylatuje poza kort ponad ogrodzeniem. Nie kończy to automatycznie wymiany: jeśli kort ma drzwi, a ty zdążysz wybiec, piłka wciąż żyje i możesz ją odegrać. To salida — zagranie, które trafia do highlightów.

Smecz wybijający piłkę ponad boczne ogrodzenie nazywa się por 3, ponad wyższe tylne — por 4. Oba kończą wymianę tylko wtedy, gdy nikt nie wybiegnie i jej nie odeśle.

Para traci punkt, gdy:

• piłka odbije się dwa razy od jej podłoża;
• nie odeśle jej nad siatką na kort rywala;
• uderzy piłkę, zanim przeleci na jej stronę;
• piłka dotknie zawodnika lub jego ubrania;
• zawodnik dotknie siatki, słupka albo strony rywali, gdy piłka jest w grze;
• uderzy piłkę dwa razy, poniesie ją albo zagra czymkolwiek poza rakietą;
• piłka trafi w ścianę rywali bez wcześniejszego odbicia od podłoża.

Dwa punkty sporne w klubach to niezmiennie podwójne odbicie — pamiętaj, że kontakt ze ścianą się nie liczy — oraz dotknięcie siatki, gdy piłka wciąż żyje.

Liczy się jak w tenisie: 15, 30, 40, gem. Sześć gemów z przewagą dwóch wygrywa seta, przy 6–6 gra się tie-break do siedmiu, a mecz toczy się do dwóch wygranych setów.

Różnica zaczyna się przy 40–40. Większość rozgrywek gra dziś złoty punkt: jeden punkt rozstrzyga, a para odbierająca wybiera stronę odbioru. W grze klubowej wciąż bywa przewaga — spytaj przed pierwszym serwisem, nie przy 40–40.

Wiele turniejów zamienia też trzeciego seta na super tie-break do 10. To decyzja o harmonogramie, nie zmiana przepisów, i powinna paść przed losowaniem.

Padla gra się w większości bez sędziego, więc kilka konwencji warto powiedzieć wprost.

O piłce orzeka para, po której stronie spadła, a wątpliwość rozstrzyga się na korzyść rywali. Odbicia od ścian ocenia para, która ich broni, bo tylko ona ma widok wart zaufania.

Wynik podawaj na głos przed każdym serwisem. W deblu, gdzie tempo jest wysokie, połowa sporów bierze się z tego, że dwie pary trzymają w głowach różny stan.

Na zawodach sankcjonowanych przejmuje to sędzia główny i ogłasza wynik po każdym punkcie. W pozostałych przypadkach obowiązuje prosta zasada: kłótnia kosztuje więcej czasu, niż był wart sporny punkt.