Słownik badmintona

Natychmiastowe zaatakowanie niskiego serwisu, z lotką braną jak najwyżej i jak najwcześniej. Powód, dla którego istnieje serwis flick, i powód, dla którego niski serwis musi być ciasny przy taśmie, a nie tylko zgodny z przepisem.

Każde zagranie po stronie ciała przeciwnej do ręki z rakietą. W badmintonie bekhend gra się z kciukiem wzdłuż uchwytu i dlatego bekhendowy clear jest najtrudniejszym zagraniem w tym sporcie, jeśli ma dolecieć głęboko.

Każde naruszenie przepisów, które kończy wymianę na niekorzyść winnej strony. Do typowych należą: lotka na aucie, przejście pod siatką lub przez nią, podwójne uderzenie, przetrzymanie oraz dotknięcie zawodnika albo jego stroju.

Krótka obrona przed smeczem, zagrana nieruchomą rakietą tak, żeby lotka spadła tuż za siatką. Zamienia siłę przeciwnika we własne zagranie przy siatce i jest standardową odpowiedzią na smecz, którego nie da się wybić.

Wysokie, głębokie zagranie na końcową linię przeciwnika. Clear atakujący leci płasko i szybko, obronny — wysoko, kupując czas na powrót na pozycję centralną.

Płaskie zagranie lecące niemal poziomo, tuż nad siatką. Drive'y dominują w deblowych wymianach ze środka kortu, gdzie żadna strona nie ma czasu wybić lotki i żadna nie może uderzyć w dół.

Zagranie wykonane miękko z tyłu kortu tak, żeby lotka spadła tuż za siatką. Drop szybki leci stromo i ląduje w połowie kortu, drop wolny zawisa i pada przy samej siatce.

Każde zagranie po tej samej stronie ciała co ręka z rakietą. Większość ofensywnych zagrań badmintona — smecz, clear atakujący, szybki drop — to forhendowe uderzenia znad głowy.

Szybkie zagranie w dół z przedpola, kończące wymianę. Zwykle odpowiedź na zagranie przy siatce, które podniosło się za wysoko.

Wąski pas wzdłuż każdej linii bocznej. W deblu jest w grze podczas wymiany i poza grą przy serwisie — dlatego kort deblowy jest szeroki do grania i wąski do serwowania.

Linia oddalona o 1,98 metra od siatki, którą serwis musi przekroczyć, żeby był prawidłowy. Stanowi przednią granicę każdego pola serwisowego, tak samo w singlu, jak i w deblu.

Przerwanie akcji, po którym wymianę powtarza się, a wynik zostaje bez zmian. Sędziuje się je, gdy grę coś zakłóci, gdy serwujący zagra, zanim odbierający był gotowy, albo gdy w trakcie wymiany lotka się rozpadnie i podstawka odłączy od reszty.

Tylna granica pola serwisowego. W singlu jest nią linia końcowa kortu, w deblu leży bliżej siatki — dlatego deblowy serwis lądujący głęboko przy końcowej linii jest na aucie.

Zagranie dołem z przedpola, wysyłające lotkę wysoko na tył kortu przeciwnika. Obronna odpowiedź na zagranie przy siatce i moment, w którym wymiana oddaje atak drugiej stronie.

Pocisk, którym gra się w badmintona. Lotka pierzasta ma 16 piór osadzonych w podstawce, każde o długości od 62 do 70 mm, i waży od 4,74 do 5,50 grama. Lotki syntetyczne są dopuszczone tam, gdzie lot i szybkość odpowiadają wzorcowi pierzastemu.

Rozgrywka do dwóch wygranych setów, o ile wcześniej nie ustalono innego systemu. BWF dopuszcza trzy alternatywy: jeden set do 21, dwa wygrane sety do 15 oraz trzy wygrane sety do 11.

Konkurencja deblowa, w której po każdej stronie gra jeden mężczyzna i jedna kobieta. Taktycznie odmienna od debla jednopłciowego, bo standardowe ustawienie stawia jedną osobę przy siatce, a drugą z tyłu, zamiast rotować bok w bok.

Zawodnik stojący po przekątnej od serwującego i mający przyjąć serwis. W deblu para odbierająca nie rotuje pozycjami — stoi tam, gdzie stoi, dopóki nie odbierze serwisu.

Punkt, który — wygrany przez prowadzącą stronę — kończy mecz. W badmintonie może przypaść obu stronom naraz przy 29:29 w decydującym secie, gdzie twarda granica czyni kolejny punkt rozstrzygającym dla każdego.

Obszar, w który musi trafić serwis, położony po przekątnej od serwującego. Serwujesz z prawego pola, gdy wynik Twojej strony to zero albo liczba parzysta, i z lewego, gdy nieparzysta — wynik przeciwnika nie ma tu nic do rzeczy.

Miejsce, do którego singlista wraca między zagraniami: mniej więcej środek kortu, krok za krótką linią serwisową. Debel nie ma stałej pozycji centralnej, bo para rotuje między ustawieniem ataku a ustawieniem obrony.

Przednia trzecia część kortu, między siatką a krótką linią serwisową. Tam gra się zagrania przy siatce, kille i spinki, i tam ostatecznie wygrywa się większość deblowych punktów.

Do 60 sekund w trakcie każdego seta, gdy prowadzący wynik osiągnie 11, oraz do 120 sekund między setami. Obie to wartości maksymalne; w meczach telewizyjnych sędzia główny może uznać je za obowiązkowe i o stałym czasie.

Błąd polegający na złapaniu i przytrzymaniu lotki na naciągu, a następnie wyrzuceniu jej w ruchu uderzenia. Jedno zagranie, w którym lotka dotyka główki i naciągu w jednym ruchu, przetrzymaniem nie jest.

Stan 20:20, w którym seta nie da się już wygrać jednym punktem. Gra toczy się, aż jedna strona wyjdzie na dwa punkty, albo do 29:29, gdzie sprawę przejmuje twarda granica. W systemie 3×15 przewaga zaczyna się od 14:14.

System obowiązujący od 2006 roku, w którym strona wygrywająca wymianę dopisuje punkt niezależnie od tego, czy serwowała, czy odbierała. Zastąpił system, w którym punktować mogła wyłącznie strona serwująca.

Zdecydowane, ale niespieszne zagranie z przedpola albo środka kortu w lukę za zawodnikiem stojącym przy siatce. Deblowe zagranie, które tworzy otwarcie, nie oddając przy tym ataku.

Uderzenie lotki obręczą rakiety zamiast naciągiem. W najstarszych kodyfikacjach gry było zakazane, a od 1963 roku jest dozwolone — dziś to po prostu zagranie, które wyszło źle, a nie błąd.

Sędzia prowadzący mecz na korcie: sędziuje błędy i lety, informuje zawodników i publiczność o wyniku oraz zgłasza przewinienia sędziemu głównemu. Może ostrzec stronę, ukarać ją punktem po ostrzeżeniu i ukarać natychmiast przy rażącym przewinieniu.

Osoba odpowiedzialna za całe zawody, w odróżnieniu od sędziego przy korcie. Może zawiesić grę, skrócić minimalną przerwę między dwoma meczami zawodnika, ale nie poniżej 30 minut, oraz zdyskwalifikować za niesportowe zachowanie.

Sędzia siedzący na przedłużeniu linii, który sygnalizuje, czy lotka padła w korcie, czy poza nim. Gdy sędziego liniowego nie wyznaczono, decyzję podejmuje sędzia meczu, a gdy sędzia nie ma widoczności, obsadę organizuje sędzia główny.

Sędzia siedzący naprzeciwko sędziego meczu, którego jedynym zadaniem jest pilnowanie prawidłowości serwisu — wysokości talii, rakiety skierowanej w dół i stóp. W klubie tę samą pracę wykonuje mniej formalnie sędzia albo przeciwnik.

Zagranie otwierające wymianę, obwarowane czterema warunkami: cała lotka poniżej talii serwującego w chwili uderzenia, trzonek i główka rakiety skierowane w dół, obaj zawodnicy nieruchomo z częścią obu stóp na podłożu i brak zwłoki, gdy obie strony są gotowe.

Serwis rozpoczęty ruchem serwisu niskiego i w ostatniej chwili podcięty na linię końcową pola serwisowego. Istnieje po to, żeby ukarać odbierającego, który stoi zbyt blisko i atakuje każdy serwis.

Jednostka meczu badmintona. Standardowy set idzie do 21 punktów, z przewagą dwóch punktów od 20:20 i granicą 30. Od 4 stycznia 2027 standardowy set idzie do 15, z przewagą od 14:14 i granicą 21.

Historyczna opcja ze starego systemu do 15 punktów: strona, która pierwsza doszła do wyznaczonego wyniku, wybierała, do ilu dodatkowych punktów gra się remisowego seta. Punktacja rajdowa zastąpiła ją stałą przewagą dwóch punktów i twardą granicą.

Strome, szybkie zagranie znad głowy skierowane w dół, do kortu przeciwnika. Najszybsze uderzenie w sportach rakietowych mierzone prędkością lotki tuż po odbiciu i zagranie najczęściej nadużywane przez graczy klubowych z pozycji, które na nie nie pozwalają.

Zagranie przy siatce wykonane tak ciasno, że lotka podnosi się tuż nad taśmę i spada niemal pionowo po drugiej stronie, kreśląc kształt spinki do włosów. Najtrudniejsze zagranie do odpowiedzi, bo nie zostawia przeciwnikowi niczego do uderzenia w dół.

Górna krawędź siatki wraz z linką, która ją napina. Lotka, która dotknie siatki i mimo to wpadnie we właściwe pole, jest w grze — badminton nie zna powtórki serwisu muskającego taśmę.

Sposób sprawdzenia lotki przed grą: pełne uderzenie dołem wykonane zza linii końcowej, skośnie w górę i równolegle do linii bocznych. Lotka o prawidłowej szybkości ląduje od 530 do 990 mm przed przeciwległą linią końcową.

Tylna trzecia część kortu, z której gra się clear i smecz. W singlu jest obszarem, którego trzeba bronić po zepchnięciu do tyłu, w deblu należy do tego, kto atakuje z tyłu pary.

Ciąg zagrań od serwisu do chwili, gdy lotka wychodzi z gry. Przy punktacji rajdowej każda wymiana daje punkt jednej ze stron, niezależnie od tego, kto serwował.

Każde zagranie z przedpola, które ląduje blisko siatki po drugiej stronie. Im ciaśniej lotka trzyma się taśmy, tym mniej odpowiedzi zostaje przeciwnikowi.

Uderzenie znad głowy wykonane chwytem forhendowym nad ramieniem bez rakiety, dzięki czemu zagranie, które byłoby słabym bekhendem, staje się pełnowartościowym forhendem. Najużyteczniejsze pojedyncze zagranie w klubowym singlu.

Dawna komenda z systemu sprzed 2006 roku, ogłaszana, gdy strona serwująca przegrała wymianę i serwis przechodził bez przyznania punktu. Przy punktacji rajdowej nie istnieje: przegrana wymiana kosztuje dziś punkt, a nie tylko serwis.

Strony zmienia się po pierwszym secie, po drugim, jeśli ma być trzeci, oraz w trzecim secie, gdy jedna strona osiągnie 11 punktów. Pominiętą zmianę wykonuje się, gdy tylko lotka wyjdzie z gry, a wynik zostaje bez zmian.

Ukrycie zamiaru tak, żeby przeciwnik ruszył w złą stronę — pokazanie cleara i zagranie dropa albo ścięcie smecza w drop w ostatniej chwili. Badminton nagradza zwody bardziej niż jakikolwiek inny sport rakietowy, bo lotka wytraca prędkość wyjątkowo gwałtownie.