Zasady zawodów skateboardingowych dla zawodników

Do zawodów World Skate w street i park wchodzi się jednym z czterech trybów zgłoszenia i to nie zawodnik o nim decyduje. Country Quota to miejsca zgłaszane przez federację narodową. Extra Quota to miejsca przyznawane federacjom na podstawie rankingu lub wyników. Pre-Seeded obejmuje zawodników potwierdzonych w okresie rejestracji - ostateczną listę ogłasza się razem z grupami treningowymi. Wild Card pozostaje w gestii World Skate.

O tym, czy w ogóle wystartujesz, decyduje akredytacja. Do jej dopełnienia w biurze akredytacji wymagany jest ważny paszport. Zawodnik, który nie przejdzie akredytacji, dostaje adnotację DNS - jest klasyfikowany na końcu rundy i nie otrzymuje punktów rankingowych.

Trening przed zawodami ma zapisane minimum. Przepisy wymagają co najmniej 120 minut łącznie, w sesjach nie krótszych niż 45 minut. Na pole gry wchodzą wyłącznie zawodnicy zgłoszeni do zawodów.

W parku każdy jeździ pojedynczo - nie grupami i nie w jeździe synchronicznej. Za złamanie tej zasady grozi kolejno: upomnienie ustne, skrócenie czasu treningu, dyskwalifikacja.

Rozgrzewka startowa jest węższa niż trening. Na tor wchodzą tylko zawodnicy z najbliższego heatu, a w parku nikt nie może zajmować toru dłużej niż trwa pełny przejazd konkursowy.

Kolejność startu też nie jest losowana. Kwalifikacje rozstawia się odwrotnie do rankingu odniesienia, a każdą kolejną rundę - ćwierćfinał, półfinał, finał - odwrotnie do wyników rundy poprzedniej. Lider wjeżdża jako ostatni.

Liczba i długość przejazdów, które faktycznie pojedziesz, ustalana jest osobno dla każdej imprezy i podawana razem z informacją o rejestracji. Pełen wachlarz formatów opisuje przewodnik po formatach zawodów skateboardingowych.

Na rozpoczęcie masz pięć sekund od sygnału course managera. Sam sygnał nie uruchamia jeszcze zegara - mierzący czas włącza go w momencie, gdy postawisz obie stopy na desce.

W street zegar nie staje. Mierzący czas zatrzymuje go wyłącznie wtedy, gdy zawodnik sam przerywa występ. Upadek kosztuje dokładnie tyle sekund, ile zajmie podniesienie się i powrót na linię.

W parku bywa odwrotnie. Jeżeli rundę rozgrywa się w formacie time-until-the-fall, zegar zatrzymuje się w chwili upadku, a przejazd uznaje się za zakończony. Ten sam upadek, który w street kosztuje cztery sekundy, w parku kończy cały przejazd.

O ważności tricku decyduje jego początek, nie koniec. Na płaskim musisz wybić tail lub nose przed sygnałem syreny; na przeszkodzie z pochyleniem deska musi mieć wszystkie cztery kółka na pochyłej powierzchni przed syreną.

Trick uznany za mieszczący się w czasie wchodzi do oceny niezależnie od tego, czy go wylądujesz, czy wyłożysz. Syrena nie wymazuje nieudanej ostatniej próby.

Powtórka przejazdu przysługuje, ale tylko z trzech powodów. Warunki na polu gry zmieniły się gwałtownie i nieoczekiwanie w trakcie twojego występu; usterka techniczna na torze lub wokół niego uniemożliwiła dokończenie przejazdu; w występ ingerowała osoba trzecia.

Procedura waży tyle samo co powód: przerwij jazdę, podnieś rękę, podejdź do course managera i opisz zdarzenie. Decyduje sędzia główny - może przyznać powtórkę od razu albo odłożyć rozstrzygnięcie.

Przewinienia regulaminowe rozlicza się osobno od jazdy. Dyskwalifikacja wynikająca z Karty Olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego, kodeksu postępowania lub kodeksu etyki World Skate zapisywana jest znacznikiem DQB - na końcu rundy, bez punktów rankingowych.

Na zawodach międzynarodowych sędziuje pięciu sędziów i sędzia główny; na krajowych - czterech sędziów i sędzia główny. Różnica nie jest kosmetyczna: w wariancie międzynarodowym sędzia główny nie wystawia noty, w krajowym wystawia ją i bierze udział w rozstrzyganiu remisu.

Każdy przejazd i każdy trick oceniany jest w skali 0,00-100,00. Nota najwyższa i najniższa odpadają, a pozostałe trzy uśrednia się do dwóch miejsc po przecinku. „Trzysta punktów” w street to zatem suma trzech średnich uciętych, a nie piętnastu surowych not.

Zapis czyta się jako przejazdy / próby trickowe / liczba not wliczanych do wyniku. Trzecia cyfra nie oznacza liczby tricków, tylko ile not - każda do 100,00 - zsumuje się na koniec.

Przykład rachunkowy, format 2/5/3. Lepszy przejazd dostaje noty 82,11, 79,44, 80,67, 84,00 i 78,25. Odpadają 84,00 i 78,25, zostaje średnia z trzech środkowych: (82,11 + 79,44 + 80,67) / 3 = 80,74. Dwa liczone tricki wychodzą po obcięciu na 88,50 i 82,10. Wynik końcowy: 80,74 + 88,50 + 82,10 = 251,34 przy maksimum 300,00.

Warto zobaczyć, co taka arytmetyka premiuje. W 2/5/3 liczą się tylko trzy z siedmiu występów, więc gdy dwa tricki są już zaksięgowane, nieudana próba kosztuje niemal nic. Dlatego faza trickowa eskaluje, a przejazdowa nie.

Remisy rozstrzyga się na składowych, nigdy dodatkowym przejazdem. W parku decyduje drugi najlepszy przejazd, a jeśli i te są równe - głosowanie jury, jeden głos na sędziego, którego wynik zapisuje sędzia główny.

W łączonych formatach street pierwszy rozstrzyga najlepszy przejazd, potem najlepszy pojedynczy trick, a dopiero na końcu sędziowie głosują elektronicznie. Przy remisie wielokrotnym głosuje się ponownie o drugie miejsce i tak dalej.

Kryteria stojące za każdą notą - trudność, czystość wykonania, różnorodność, wykorzystanie toru, płynność, konsekwencja i powtarzalność - opisuje jak punktuje się skateboarding, a mechanikę pracy panelu przewodnik sędziego skateboardingu.

Trzy mechanizmy z przepisów World Skate realnie zmieniają przebieg zawodów dla zawodnika. Żaden nie działa automatycznie, każdy jest opcjonalny albo przypisany do jednego formatu, i wszystkie powinny znaleźć się w komunikacie imprezy, a nie w decyzji podjętej naprędce przy bandzie.

First Wall Rebate daje powtórne wejście po wyłożeniu pierwszego tricku w przejeździe. Zegar zostaje zatrzymany i wyzerowany, ponowny start musi nastąpić najpóźniej 30 sekund od wyłożenia, a sędzia główny musi potwierdzić, że chodziło o pierwszą próbowaną figurę.

Praktyczny skutek to inne otwarcie. Tam, gdzie rebate działa, pierwsza ściana jest prawie darmowa i agresywne otwarcie ma sens. Z tym samym planem na zawodach bez rebate'u jedno poślizgnięcie na zimnej desce rozstrzyga całą rundę.

Golden Run to mechanizm finałowy, a nie dodatkowa liczba przejazdów. Po przejazdach zasadniczych - zwykle dwóch lub trzech - pięciu najlepszych jedzie jeszcze jeden przejazd finałowy, rozstawiony w odwrotnej kolejności, więc lider wjeżdża na koniec.

Ta jedna zmiana przekształca finał parku w domknięcie zawodów. Jadąc z czwartego miejsca, mierzysz się z konkretną liczbą; prowadząc, wjeżdżasz jako ostatni i dokładnie wiesz, ile trzeba pobić.

TNS to twoje weto wobec noty i występuje tylko w jednym formacie. Trick Not Scored przysługuje wyłącznie w formacie 2/5/3, w fazie pojedynczych tricków. Sygnalizujesz go skrzyżowaniem obu rąk nad głową w ciągu pięciu sekund od lądowania: próba wchodzi jako 0, powtórzenie odrzuconej figury nie niesie kary, a kolejny trick wybierasz dowolnie.

Najczęściej myloną częścią jest właśnie zakres. W formatach 2/3/2 i 3/3/2 oraz w parku TNS nie istnieje - tam wylądowany trick dostaje notę niezależnie od tego, czy ci się podoba.

Zmienia to też sposób czytania tablicy wyników na żywo: 0,00 w fazie trickowej nie musi oznaczać upadku. Może to być wylądowana figura, na którą zawodnik nie zgodził się przyjąć noty.

Deska jest uregulowana minimalnie. Przepisy definiują deskorolkę jako deck z czterema kółkami na truckach i wprost stwierdzają, że kształt, materiały i rozmiar deski ani jej części nie są ograniczone. Jedyny zakaz brzmi: deskorolka nie może być fizycznie przymocowana do stóp zawodnika.

Warto to powiedzieć wyraźnie, bo w obiegu funkcjonuje teza przeciwna. Nie ma przepisu World Skate, który wykluczałby longboard czy nietypowy kształt deck z zawodów street lub park; jest przepis wykluczający wiązania.

Przepisy o kaskach różnią się między konkurencjami i są rygorystyczne. Wszyscy zawodnicy park, bez względu na wiek, muszą jeździć w kasku - na treningu i w konkursie. W street kask jest obowiązkowy dla zawodników poniżej 18. roku życia, również na treningu.

Brak kasku tam, gdzie jest wymagany, może skutkować dyskwalifikacją - i uwaga, obowiązek obejmuje trening, nie tylko przejazd konkursowy.

World Skate zaleca kaski zgodne z normami AS/NZS 2063, EN 1078-2012, Snell B95-1998, Snell B90, US CPSC 16 CFR Part 1203 lub ASTM F1447-12. Wymagane cechy to osłona czaszki, twarda skorupa, wyściółka pochłaniająca energię uderzenia i pasek podbródkowy z zapięciem.

Poza kaskiem Street & Park Competition Rules nie narzucają żadnych ochraniaczy. Nakolanniki, nałokietniki, ochraniacze nadgarstków, biżuteria i słuchawki to kwestia komunikatu imprezy - warto go przeczytać zamiast zakładać, że lokalny zwyczaj obowiązuje wszędzie.

Protokół wstrząśnieniowy nie podlega negocjacji i jest długi. Zawodnik z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu musi zostać wycofany z treningu i zawodów i nie może wrócić przez kolejne 14 dni, a przed powrotem wymagana jest zgoda lekarza.

Ostatnie słowo w każdej ocenie medycznej i zdrowotnej, łącznie z protokołem wstrząśnieniowym, ma lekarz imprezy. Nie może go podważyć ani trener, ani kierownik ekipy, ani sędzia główny.

Gdy sędzia główny zatwierdzi i opublikuje noty, są one ostateczne i nie przysługuje od nich żadne odwołanie. Nie ma okna protestowego, nie ma rewizji wyniku, nie ma drogi powrotnej do panelu. To przepis najczęściej przekręcany w poradach dla zawodników - także we wcześniejszej wersji tego tekstu.

Istnieje za to prośba o wyjaśnienie (Clarification Request) - pisemne pytanie o kwestie sędziowskie lub organizacyjne. Nie otwiera wyniku na nowo i nie jest sporem.

Gdzie trafia. Wypełniony formularz składa się u sekretarza zawodów w biurze akredytacji albo mailem na sportsdepartment@worldskate.org.

Kiedy. W dowolnym momencie trwania imprezy lub do 24 godzin od zakończenia zawodów. Później droga się zamyka.

Kto może złożyć. Zawodnik, opiekun prawny, jeśli zawodnik nie ukończył 18 lat, albo kierownik reprezentacji za zgodą zawodnika. Nikt inny.

Co zostanie odrzucone. Prośby ogólnikowe. Formularz musi zawierać pełne szczegóły: konkretny występ, konkretną decyzję, konkretny punkt proceduralny. „Sędziowie się pomylili” nie jest prośbą o wyjaśnienie.

Jak jest rozpatrywana. Delegat techniczny rozpatruje ją w ciągu 24 godzin w trakcie imprezy albo w ciągu tygodnia po jej zakończeniu.

Czego nie wolno robić. Przepisy nie zostawiają tu miejsca na interpretację: w żadnych okolicznościach nie należy kontaktować się bezpośrednio z delegatem technicznym, sędzią głównym ani sędziami. Podejście do sędziego głównego zaraz po nocie - standardowa rada z zawodów amatorskich - jest dokładnie tym, czego przepisy imprez sankcjonowanych zabraniają.

Rozróżnienie, które to porządkuje, warto zapamiętać. Nota w skateboardingu to wrażenie całościowe panelu, przepuszczone przez średnią uciętą; w takim systemie nie ma czego wzruszać odwołaniem. Błędy proceduralne rozlicza się na bieżąco, wnioskiem o powtórkę przejazdu, a nie po fakcie.

Zacznij od komunikatu imprezy, zanim zaplanujesz choćby jeden przejazd. To on mówi, ile masz przejazdów i jak długich, który z pięciu formatów jest rozgrywany oraz czy włączono First Wall Rebate i Golden Run. Od tych czterech odpowiedzi zależy każda decyzja poniżej.

Dopasuj otwarcie do rebate'u. Gdy First Wall Rebate działa, otwieraj trickiem, na którym naprawdę ci zależy - wyłożenie pierwszej próby kupuje reset w ciągu 30 sekund. Gdy nie działa, pierwsza ściana jest najdroższym momentem całej rundy.

W 2/5/3 najpierw zaksięguj, potem buduj. Liczą się dwa tricki z pięciu dostępnych, a gdy dwa są już zapisane, nieudana próba jest praktycznie darmowa. Zabezpiecz notę, której ufasz, a resztę prób wydaj na figurę, po którą przyjechałeś.

Nie planuj TNS-a, którego nie będziesz mógł użyć. Sygnał odmowy istnieje w 2/5/3 i nigdzie indziej. W 2/3/2, 3/3/2 i w parku wylądowany trick dostaje notę taką, jaka jest.

W parku upadek to cała runda. Wynik parku to jedna liczba do 100,00, bez fazy trickowej, w której dałoby się odrobić stratę, a w formacie time-until-the-fall zegar staje w chwili upadku. Najpierw złóż kompletny przejazd, potem sięgaj po najtrudniejszą wersję.

Wiedz, na jaki remis jedziesz. W parku remis rozstrzyga drugi najlepszy przejazd, więc odpuszczony drugi przejazd to realne ryzyko. W street decyduje najpierw najlepszy przejazd, co po cichu premiuje tego, kto nie potraktował fazy przejazdowej jako formalności.

Przyjedź na tyle wcześnie, żeby spokojnie przejść akredytację. Jej brak to DNS na końcu rundy - jedyny sposób, by przegrać zawody bez jednego przejazdu. Paszport w plecaku.

Rozgrzewaj te tricki, które zamierzasz jechać. Presja nie ułatwia figur, tylko je utrudnia, a minimum 120 minut treningu istnieje właśnie po to, żeby nikt nie musiał grać na niesprawdzonej linii.

Obserwuj stawkę na treningu. Sprawdź, które linie się kleją, wybierz zapasową przeszkodę dla wszystkiego, przy czym robi się kolejka, i zorientuj się, czy nawierzchnia jest dziś szybsza czy wolniejsza. Większość zawodników tego nie robi, a nic nie kosztuje.