Jaki format turnieju tenisowego wybrać?

Gdy organizator mówi gramy standardowym formatem, może mieć na myśli jedną z dwóch rzeczy, a to nieporozumienie kosztuje całe popołudnia.

Format rozgrywek to kształt turnieju: kto z kim gra i w jaki sposób zawodnik z niego odpada. Puchar, każdy z każdym, grupy plus drabinka. To on wyznacza łączną liczbę meczów.

Format meczu to kształt jednego spotkania: dwa sety czy trzy, z przewagami czy bez, tie-break czy super tie-break. To on wyznacza, ile każdy z tych meczów trwa.

Łączny czas kortowy jest iloczynem tych dwóch. Każdy z każdym rozgrywany do dwóch wygranych setów to pod względem harmonogramu inny sport niż każdy z każdym w setach skróconych: ten sam format rozgrywek, czterokrotnie więcej godzin kortowych. Pierwszy wybierz z listy zgłoszeń, drugi z zegara.

Drabinka pucharowa z N zawodnikami to dokładnie N minus 1 meczów, bo każdy mecz eliminuje jednego zawodnika, a wyeliminować trzeba wszystkich poza zwycięzcą.

Ostatnia kolumna jest problemem. Połowa twojej stawki gra jeden mecz. W drabince na 32 szesnaście osób przyjeżdża do klubu, przegrywa w godzinę i wraca do domu, a to dokładnie te osoby, na których powrocie zależy ci najbardziej.

Puchar zasługuje na swoje miejsce, gdy czasu kortowego naprawdę brakuje, gdy stawka jest duża w stosunku do dnia albo gdy turniej istnieje po to, żeby wyłonić mistrza, a nie żeby dać ludziom dobrą sobotę. Jest też właściwym formatem na fazę finałową po czymś, co wcześniej dało wszystkim mecze.

Jeśli musisz zagrać czystym pucharem, rozważ drabinkę pocieszenia dla przegranych pierwszej rundy. W JudgeMate drabinkę pocieszenia włączasz w ustawieniach pucharu: jedną rundę dla przegranych pierwszej rundy albo pełną drabinkę aż do jej finału. Zamienia to szesnaścioro rozczarowanych ludzi w szesnaścioro, którzy zagrali co najmniej dwa razy.

Każdy gra z każdym. Klasyfikacja bierze się z tabeli, a nie z jednej eliminacji, więc jedna słaba godzina nie kończy nikomu dnia.

Koszt rośnie z kwadratem stawki:

Ośmiu zawodników to praktyczny sufit dla jednej grupy, a i tak jest to 28 meczów. Na trzech kortach przy meczach po 60 minut to cały dzień dla ośmiu osób.

Każdy z każdym pasuje do małej, mocnej stawki, w której liczy się każdy wynik: finałowa grupa mistrzostw klubu, czteroosobowy baraż, liga drabinkowa rozgrywana tygodniami zamiast godzinami. Rozłożona na tygodnie arytmetyka przestaje mieć znaczenie i dlatego ligi tego używają, a turnieje jednodniowe nie.

Potrzebujesz reguły rozstrzygania remisów i musisz ogłosić ją najpierw. Według przepisów ITF (Reg. 57) liczą się najpierw wygrane mecze; dwóch zawodników z równą liczbą zwycięstw rozdziela bezpośredni pojedynek, a trzech lub więcej procent wygranych setów, potem gemów, ze wszystkich meczów w grupie. Regulamin turniejowy PZT (IV.7.4) przy trzech i więcej bierze różnicę setów, potem gemów.

Podziel stawkę na grupy, rozegraj w każdej mały system każdy z każdym, a potem wprowadź najlepszych do drabinki. To format, który rozwiązuje problem pucharu bez płacenia ceny systemu każdy z każdym.

Dla 16 zawodników w czterech grupach po czterech, z dwoma awansującymi:

• Faza grupowa: 4 grupy razy 6 meczów = 24 mecze, każdy gra trzy
• Drabinka ośmiu: 7 meczów
• Razem: 31 meczów, mniej więcej dwa razy tyle co 15 meczów czystego pucharu z 16 zawodnikami

Dwa razy więcej meczów, ale zamiast połowy stawki grającej raz każdy gra co najmniej trzy mecze, a ośmiu, którzy wyszli z grup, od czterech do sześciu. W tym mieści się cały argument.

Wielkość grupy decyduje o wszystkim. Grupy trzyosobowe są tanie (po 3 mecze), ale jedno kreczowanie wypacza tabelę. Grupy czteroosobowe to standard: 6 meczów, trzy na zawodnika i czysta tabela. Grupy pięcioosobowe kosztują po 10 meczów i zaczynają boleć.

W JudgeMate ten format działa z 1–4 grupami. Jedna grupa wysyła do drabinki najlepszych 2, 4 albo 8; dwie albo cztery grupy po 1 albo 2 z każdej; trzy grupy po 1 z każdej plus najlepszego z drugich miejsc albo po 2 z każdej plus dwóch najlepszych z trzecich miejsc, liczonych między grupami (wtedy grupy muszą być równe). Pokrywa to kształty warte rozgrywania — cztery grupy po czterech z dwoma awansującymi to klasyk — i celowo nie oferuje układów dających nierówną drabinkę.

Gdy format rozgrywek jest wybrany, to format meczu sprawia, że wszystko się mieści. ITF usankcjonował krótsze warianty w załączniku VI, więc żaden z nich nie wymaga wymyślania domowych przepisów.

Gra bez przewag kończy gema przy równowadze jednym decydującym punktem, a odbierający wybiera stronę. Usuwa największe pojedyncze źródło rozrzutu w długości meczu.

Super tie-break do 10 zastępuje decydujący set w całości. Poprzedza go 120-sekundowa przerwa, a kolejność serwisu biegnie bez zmian.

Mieszanie formatów w jednym turnieju jest dopuszczalne i częste: sety skrócone w fazie grupowej, pełny format od półfinałów. Ogłoś to razem z formularzem zgłoszeniowym. Przepis 6 wymaga zapowiedzenia metody liczenia seta z wyprzedzeniem, łącznie z tym, czy decydujący set gra się z tie-breakiem, czy na przewagi.

W JudgeMate format ustawiasz dla całej drabinki: złoty punkt zamiast przewag, super tie-break do 10 zamiast decydującego seta, sety do 4, 6 albo 9 gemów, 1, 2 albo 3 wygrane sety i tie-break do 5 albo 7 punktów. W pojedynczym meczu zmienisz złoty punkt i super tie-break. Tie-breaka przy 3:3 w krótkich setach, match tie-breaka do 7, tie-breaka do 10 w ostatnim secie ani seta bez tie-breaka nie ustawisz. Zacznij od utworzenia turnieju tenisowego.

Pracuj od ograniczeń, nie od upodobań. Tabela poniżej zakłada mecze po około 70 minut, czyli grę do dwóch wygranych setów z super tie-breakiem.

Dwie zasady przetrwają każdą wersję tej tabeli. Po pierwsze, policz mecze, zanim ogłosisz format, bo N minus 1 i N razy N minus 1 przez 2 to bardzo różne liczby. Po drugie, jeśli rachunek się nie spina, skróć mecz, zanim zmniejszysz stawkę. Odesłanie zawodników to jedyna decyzja, która kosztuje cię zgłoszenia w przyszłym roku.