Sędziowanie tenisa stołowego — przewodnik dla sędziów

Same przepisy gry się nie zmieniły. Wydanie ITTF Statutes 2026 — 54. edycja, obowiązująca od 1 stycznia 2026 — przenosi rozdział 2 (przepisy gry) słowo w słowo z 2025 roku, a w rozdziale 3, czyli w regulaminie zawodów międzynarodowych, zmienia dokładnie trzy miejsca. Tylko jedna z tych trzech zmian dotyka tego, co sędzia robi przy stole.

Najpierw kwestia nazwy, bo regularnie wraca na egzaminach sędziowskich: dokument, o którym większość sędziów wciąż mówi „handbook”, od decyzji Kongresu ITTF z 2022 roku nazywa się Statutes. Wydanie o nazwie „ITTF Handbook 2026” nie istnieje.

1. Punkt 3.3.2.8 — zawężone uprawnienie sędziego TTR. W wydaniu 2025 sędzia TTR mógł uchylić „decyzję podjętą przez sędziego głównego lub pomocniczego”. Tekst z 2026 roku dokłada trzy ograniczenia: tylko decyzję skutkującą punktem, tylko w kwestii faktycznej i tylko zgodnie z punktem 3.2.7.1. Rozstrzygnięcie proceduralne albo interpretacyjne jest już wyraźnie poza zasięgiem sędziego TTR.

2. Skreślony punkt 3.2.4.5 — koniec klejarni. Zniknął przepis nakazujący wydzielenie „odpowiednio wentylowanego pomieszczenia” do naklejania okładzin i zakazujący używania klejów płynnych gdziekolwiek indziej w obiekcie. Sama kontrola rakietek pozostaje bez zmian: badanie odbywa się zwykle przed meczem (3.2.4.2.2), rakietka, która nie przejdzie testu, może zostać zastąpiona drugą (3.2.4.2.3), dobrowolne badanie przed meczem nie grozi żadną karą (3.2.4.2.4), a cztery negatywne wyniki w ciągu czterech lat nadal oznaczają 12 miesięcy zawieszenia, od którego przysługuje odwołanie do Trybunału ITTF w ciągu 21 dni (3.2.4.3, 3.2.4.3.2).

3. Punkt 3.2.3.1 — strefa gry to teraz prostopadłościan. Wcześniej minimalną przestrzeń wyznaczał „prostokąt o wymiarach nie mniejszych niż 14 m długości, 7 m szerokości i 5 m wysokości, przy czym cztery narożniki mogły być zajęte przez bandy”. Od 2026 roku wyznacza ją prostopadłościan, a zgoda na ścięcie narożników została skreślona. Wymiary się nie zmieniły: 14 × 7 × 5 m, przy zawodach na wózkach nie mniej niż 8 × 6 m, a przy zawodach weteranów nie mniej niż 10 × 5 m.

Kto od teraz może zmieniać przepisy gry. Na jubileuszowym Kongresie w Londynie 3 maja 2026 roku ITTF przyjęła odrębną Konstytucję 2026. Artykuł 8.3 zalicza przepisy gry do kategorii Rules — przepisów przyjmowanych przez Kongres — artykuł 9.10 wymaga do ich zmiany większości trzech czwartych oddanych głosów, a artykuł 10.5 wprost zabrania Radzie ITTF ich dotykać. Cała reszta — w tym rozdział 3, czyli regulamin, z którego sędzia realnie pracuje — zostaje w gestii Rady. Praktyczny wniosek dla sędziów: najbliższa zmiana w waszym regulaminie przyjdzie jako decyzja Rady, a nie jako głosowanie Kongresu.

Warto też wiedzieć, jak powstaje ten dokument: wersja ze śledzeniem zmian mówi wprost, że wydanie 2026 wdraża decyzje podjęte na posiedzeniu Rady i Kongresie w 2025 roku. Wszystko, co uchwalono w 2026 roku, trafi dopiero do wydania 2027.

Ponieważ rozdział 2 pozostał nietknięty, arytmetyka punktowania jest dokładnie taka sama: set do 11 punktów, przewaga dwóch punktów od stanu 10:10, mecz do nieparzystej liczby setów. Nasz przewodnik po punktacji w tenisie stołowym nie wymaga w 2026 roku żadnej korekty.

TTR to powtórka wideo w tenisie stołowym i jedyna droga, którą zawodnik może podważyć decyzję sędziego. Punkt 3.2.7.1 stanowi, że elektroniczny system przeglądu decyzji „może być stosowany i wchodzi w życie, gdy zawodnik wniesie odwołanie od decyzji właściwego sędziego w kwestii faktycznej”. System odtwarza powtórkę, a ostateczną decyzję podejmuje sędzia TTR, a nie sędzia główny. Punkt 3.3.3.3 potwierdza: tam, gdzie TTR działa, decyzja sędziego TTR jest ostateczna.

Zestawmy to z dwoma przepisami, które normalnie zamykają drogę odwołania. Punkt 3.3.3.2 zakazuje odwoływania się do sędziego zawodów od decyzji faktycznej. Punkt 3.3.2.7 zakazuje sędziemu głównemu uchylania decyzji sędziego pomocniczego w sprawach zastrzeżonych dla niego w punkcie 3.3.2.5 — nieprawidłowy serwis, serwis dotykający zespołu siatki, blokowanie piłki, zakłócone warunki gry i pomiar czasu. TTR przecina obie te bariery: zgodnie z punktem 3.3.2.8 sędzia TTR może uchylić decyzję każdego z tych sędziów, także tę chronioną decyzję sędziego pomocniczego.

Czego TTR sięga w 2026 roku. Wyłącznie decyzji, która dała punkt, i wyłącznie w kwestii faktycznej. To sformułowanie jest nowe i ma konkretne znaczenie przy stole: umieszcza sędziego TTR wewnątrz rozstrzygnięcia wymiany, a poza wszystkim, co proceduralne.

Gdzie zniknęły szczegóły procedury. WTT Series & Feeder Handbook 2026 (aktualizacja z 18 grudnia 2025, obowiązuje dla zawodów od 1 stycznia 2026) skrócił sekcję o TTR z około 1090 słów na czterech stronach do trzech akapitów liczących mniej więcej 130 słów, a szczegóły przeniósł do odrębnego dokumentu „TTR Guidelines”, który jest udostępniany zawodnikom i uczestnikom, ale nie publikowany. Z jawnego regulaminu zniknęło dokładnie to, co sędzia musi umieć wytłumaczyć zawodnikowi:

• lista sytuacji podlegających przeglądowi — piłka krawędziowa, serwis dotykający siatki, wysokość i kąt wyrzutu, wyrzut poniżej lub powyżej powierzchni gry, zasłonięcie piłki, niewyprostowana dłoń, kontakt nad powierzchnią gry, piłka trafiająca w ciało, piłka trafiająca w elementy inne niż zespół siatki;
• reguła czasu, zgodnie z którą przegląd trzeba było zgłosić natychmiast po ogłoszeniu decyzji przez sędziego;
• limit dwóch nieudanych przeglądów na mecz, z odjęciem jednego przy każdym nietrafionym zgłoszeniu;
• zakaz żądania przeglądu serwisu, którego sędzia nie uznał za błędny.

Zmieniła się też nazwa funkcji: „TTR Match Official” to teraz po prostu „TTR Official”. Praktyczne zalecenie na 2026 rok jest jedno: nie odprawiaj zawodników z procedury TTR z pamięci ani z regulaminu z 2025 roku. Przeczytaj wytyczne TTR obowiązujące na konkretnych zawodach i ustal na odprawie, przy których stołach system jest w ogóle zainstalowany.

W ogromnej większości meczów TTR nie ma. System pojawia się na kilku imprezach najwyższej rangi i nigdzie indziej. W meczu ligowym, na klubowym turnieju czy w zawodach rankingowych nie ma przeglądu, nie ma odwołania od faktów, a decyzja sędziego głównego zostaje — dlatego reszta tego przewodnika jest w praktyce ważniejsza niż sam system powtórek.

Sędzia główny (umpire) to podstawowy oficjel każdego meczu tenisa stołowego. Siedzi przy małym stoliku ustawionym z boku powierzchni gry na wysokości siatki, co daje mu jasny widok na siatkę, serwis i grę po obu stronach.

Główne obowiązki:

• Ogłaszanie wyniku głośno po każdym punkcie (punkty serwującego jako pierwsze, potem odbierającego)
• Deklarowanie początku każdej wymiany przez ogłoszenie wyniku w przewidzianej przepisami kolejności (3.4.1)
• Utrzymywanie tempa gry, tak aby po każdym punkcie gra wznawiała się bez zwłoki
• Egzekwowanie zasad serwisu (wysokość wyrzutu, widoczność, prawidłowa sekwencja odbijeń)
• Wywoływanie letów (serwisy dotykające siatki, przerwania, niegotowość odbierającego)
• Rozstrzyganie piłek krawędziowych — czy piłka trafiła w górną powierzchnię gry czy w bok stołu
• Zarządzanie przerwami (timeout) — każdy gracz/para ma prawo do jednej przerwy do 1 minuty na mecz
• Monitorowanie wycierania ręcznikiem — gracze mogą się wycierać co 6 punktów (gdy suma punktów jest wielokrotnością 6) i między setami
• Aktywowanie systemu przyspieszonego gdy warunki są spełnione
• Wydawanie ostrzeżeń i kar za niesportowe zachowanie (żółta kartka, żółta + czerwona, czerwona)

Zakres władzy: Decyzje sędziego głównego w kwestiach faktycznych są ostateczne — z jednym wyjątkiem. Tam, gdzie działa Table Tennis Review (TTR), zawodnik może odwołać się od decyzji faktycznej, która dała punkt, a rozstrzygnięcie sędziego TTR jest ostateczne (3.3.3.3). Sędzia zawodów nigdy nie rusza decyzji faktycznych: rozstrzyga wyłącznie kwestie interpretacji przepisów, w tym dopuszczalność stroju, sprzętu i warunków gry (3.3.1.2.10). Warto też pamiętać o punkcie 3.3.2.7: decyzji, którą sędzia pomocniczy podejmuje na podstawie punktu 3.3.2.5 — nieprawidłowy serwis, serwis dotykający zespołu siatki, blokowanie piłki, zakłócone warunki, pomiar czasu — sędzia główny nie może uchylić. Może to zrobić wyłącznie sędzia TTR.

Pozycja: Sędzia siedzi z siatką bezpośrednio po lewej lub prawej stronie, na tej samej wysokości co powierzchnia gry. Ta pozycja zapewnia najlepszy kąt do oceny letów, piłek krawędziowych i wysokości wyrzutu serwisowego.

Legalność serwisu to najczęściej kwestionowany obszar sędziowania tenisa stołowego. Sędzia musi weryfikować następujące elementy przy każdym podaniu:

1. Otwarta dłoń, nieruchoma piłka: Piłka musi swobodnie leżeć na otwartej, płaskiej dłoni serwującego (palce wyprostowane, nie zgięte kubeczkowato). Piłka musi być nieruchoma przed rozpoczęciem wyrzutu. Obracanie piłki na dłoni lub trzymanie palcami to błąd.

2. Wysokość wyrzutu — minimum 16cm: Serwujący musi wyrzucić piłkę prawie pionowo w górę na co najmniej 16cm od pozycji spoczynkowej. Sędzia ocenia to na oko — nie ma urządzenia mierzącego. W praktyce sędzia obserwuje widoczny ruch w górę wyraźnie oddzielający piłkę od dłoni.

3. Uderzenie w drodze w dół: Serwujący musi kontaktować się z piłką po osiągnięciu przez nią szczytu wyrzutu, gdy opada. Uderzenie piłki wciąż wznoszącej się to błąd.

4. Prawidłowa sekwencja odbić: Piłka musi odbić się najpierw po stronie serwującego, potem po stronie odbierającego. Piłka przechodzącą nad siatką bez odbicia po stronie serwującego to błąd.

5. Widoczność: Przepis 2.6.4 patrzy na to z jednej perspektywy: od chwili opuszczenia dłoni do uderzenia piłka nie może być zasłonięta przed odbierającym przez serwującego, jego partnera z debla ani przez cokolwiek, co któryś z nich ma na sobie lub przy sobie. Serwujący usuwa wolne ramię z przestrzeni między piłką a siatką natychmiast po wyrzucie. Sędziowie wchodzą tu przez przepis 2.6.6: serwis ma być wykonany tak, aby sędzia główny i pomocniczy mogli się upewnić, że jest prawidłowy. To najczęściej karany błąd serwisowy.

Ostrzeżenie dotyczy wątpliwości, nie pierwszego przewinienia. To najczęściej mylona zasada w sędziowaniu tenisa stołowego. Przepis 2.6.6 przerzuca ciężar na serwującego: to zawodnik odpowiada za to, żeby serwować w sposób, który pozwala sędziemu głównemu lub pomocniczemu upewnić się, że serwis jest zgodny z przepisami, a każdy z nich może uznać serwis za nieprawidłowy. Serwis, który sędzia widzi jako nielegalny, jest błędem od razu — nie ma taryfy ulgowej na pierwszy raz.

Ostrzeżenie z punktu 2.6.6.1 dotyczy innej sytuacji. Jeśli sędzia główny albo pomocniczy nie jest pewien, czy serwis był prawidłowy, może jeden raz w meczu przerwać grę i ostrzec serwującego. Po tym ostrzeżeniu każdy kolejny serwis tego zawodnika, który nie jest wyraźnie prawidłowy, zostaje uznany za błędny. Dwie rzeczy, które sędziowie mylą najczęściej: ostrzeżenie przysługuje raz na mecz, a nie raz na seta, a w deblu przechodzi na partnera — para ma jedną wątpliwość na dwoje, a nie po jednej na osobę. Ostrzeżenie nie wiąże się z żadną kartką ani stratą punktu.

Istnieje jedno wąskie odstępstwo: na podstawie punktu 2.6.7 sędzia może złagodzić wymogi serwisu wobec zawodnika, któremu przeszkadza w ich spełnieniu niepełnosprawność (3.3.2.3.4).

Let to przerwanie gry, w którym punkt nie jest liczony i wymiana jest powtarzana. Sędzia ogłasza let w następujących sytuacjach:

1. Serwis dotykający siatki (service let): Serwis dotyka zespołu siatki (siatki, zawieszenia lub słupków), ale poza tym ląduje legalnie po stronie odbierającego. To najczęstszy let. Nie ma limitu kolejnych service letów — jeśli serwis trafia w siatkę 10 razy z rzędu i za każdym razem ląduje legalnie, 10 letów jest ogłoszonych.

2. Niegotowość odbierającego: Jeśli odbierający wyraźnie nie jest w pozycji lub nie jest przygotowany gdy serwujący podaje, sędzia ogłasza let. Odbierający nie może po prostu stać biernie i twierdzić, że nie był gotowy po przegranej wymianie — sędzia musi ocenić, czy autentyczny brak gotowości był widoczny przed wykonaniem serwisu.

3. Zakłócenie zewnętrzne: Jeśli gra zostaje przerwana przez piłkę z sąsiedniego stołu, głośny hałas, osobę przechodzącą przez strefę gry lub jakikolwiek inny czynnik zewnętrzny, sędzia ogłasza let.

4. Błąd sędziego w systemie przyspieszonym: Jeśli sędzia lub sędzia pomocniczy nieprawidłowo przerwie grę (np. błędne liczenie zwrotów), ogłaszany jest let.

Co NIE jest letem:

• Piłka dotykająca siatki podczas wymiany (po serwisie) — gra kontynuuje.
• Piłka trafiająca w siatkę przy serwisie i spadająca z boku stołu — to błąd (punkt dla odbierającego), nie let.
• Serwujący wyrzucający piłkę i łapiący ją bez uderzenia — jest dozwolone jeśli sędzia oceni, że gracz nie próbował serwować, ale sędzia może ostrzec przed powtarzanym celowym brakiem serwisu.

Decyzje o piłkach krawędziowych należą do najtrudniejszych i najbardziej kontrowersyjnych w tenisie stołowym. Rozróżnienie jest proste w teorii, ale bardzo wymagające w praktyce przy szybkości meczowej:

Górna krawędź = W GRZE: Jeśli piłka uderzy w górną krawędź powierzchni gry (płaską górę stołu), jest legalna. Piłka zmienia kierunek nieprzewidywalnie — często ślizga się nisko lub odbija w bok — czyniąc ją prawie niemożliwą do zwrócenia. Punkt jest zaliczany.

Bok = AUT: Jeśli piłka uderzy w bok stołu (pionową ścianę poniżej górnej krawędzi), jest autem. Punkt zdobywa przeciwnik.

Jak sędzia decyduje: Najważniejsza wskazówka wizualna to trajektoria piłki po kontakcie. Piłka trafiająca w górną krawędź zwykle odbija się do góry lub do przodu (nawet pod ostrym kątem), podczas gdy piłka trafiająca w bok odchyla się w dół lub na bok bez składowej w górę. Dźwięk też pomaga — piłki krawędziowe na górnej powierzchni wydają charakterystyczne "kliknięcie" inne od uderzenia w bok.

Rola sędziego pomocniczego: Sędzia pomocniczy siedzi naprzeciw sędziego głównego, po drugiej stronie stołu, a punkt 3.3.2.4.1 daje mu jedno konkretne zadanie: rozstrzyga, czy piłka dotknęła krawędzi powierzchni gry po najbliższej sobie stronie stołu. To jego własna decyzja, a nie podpowiedź dla sędziego głównego — z tym że w odróżnieniu od decyzji wymienionych w punkcie 3.3.2.5 piłka krawędziowa nie należy do rozstrzygnięć, których sędzia główny nie może uchylić.

Spory graczy: Piłki krawędziowe są częstym źródłem sporów. W grze rekreacyjnej bez sędziów dobra sportowa postawa nakazuje powtórzenie punktu w przypadku wątpliwości. W meczach z sędziami decyzja arbitra jest ostateczna.

Tenis stołowy ma kilka zasad zarządzania czasem, które sędzia musi egzekwować:

Między punktami: Gra powinna być ciągła przez cały mecz. Nadmierne zwlekanie między punktami jest niedozwolone. Sędzia może wydać ostrzeżenie za celowe marnowanie czasu i przyznać punkt przeciwnikowi za uporczywe opóźnienia.

Zasada ręcznika: Gracze mogą wycierać się ręcznikiem w określonych momentach:

• Gdy łączna suma punktów obu graczy osiąga wielokrotność 6 (np. przy 3-3, 5-1, 4-2, 7-5 itd.)
• Przy zmianie stron między setami
• W innych momentach tylko za zgodą sędziego (np. po długiej wymianie, gdy gracz wyraźnie się poci)

Sędzia śledzi łączną sumę punktów i ogłasza, kiedy wycieranie jest dozwolone. Warto czytać tekst przepisu dosłownie (3.4.4.1.2): „co 6 punktów od początku każdego seta oraz przy zmianie stron w ostatnim możliwym secie”. Licznik zeruje się więc z każdym setem, a dodatkowa przerwa na ręcznik w secie decydującym przypada na zmianę stron przy 5 punktach, a nie na każdą zmianę stron.

Przerwa na żądanie (timeout): Każdy zawodnik (lub para w deblu) ma prawo do jednej przerwy do 1 minuty na mecz. Można ją zgłosić wyłącznie między wymianami, pokazując rękami znak litery „T” (3.4.4.2.3). Po prawidłowym zgłoszeniu sędzia przerywa grę i podnosi białą kartkę po stronie zawodnika, który o przerwę poprosił, a następnie kładzie ją na jego połowie; kartka znika i gra rusza, gdy tylko zawodnik jest gotowy albo po upływie minuty — zależnie od tego, co nastąpi wcześniej (3.4.4.2.4–3.4.4.2.5). Biała kartka to znacznik, nie kara. Jeśli obie strony poproszą o przerwę jednocześnie, dzielą tę samą minutę i żadna nie ma już prawa do kolejnej przerwy w tym meczu (3.4.4.2.6). W grze indywidualnej przerwę zgłasza zawodnik albo wyznaczony doradca, w grze drużynowej — zawodnik albo kapitan; przy różnicy zdań decyduje zawodnik (indywidualnie) lub kapitan (drużynowo), zgodnie z punktami 3.4.4.2.1–3.4.4.2.2.

Przerwa po kontuzji: To decyzja sędziego zawodów, a nie sędziego głównego. Zgodnie z punktem 3.4.4.4 sędzia zawodów może zezwolić na przerwę „możliwie najkrótszą i w żadnym wypadku nie dłuższą niż 10 minut”, jeśli zawodnik jest chwilowo niezdolny do gry wskutek wypadku — i tylko wtedy, gdy przerwa nie stawia przeciwnika w nadmiernie niekorzystnej sytuacji. Próg jest celowo wysoki: punkt 3.4.4.5 wyłącza dolegliwość, która istniała albo dała się przewidzieć na początku meczu, i wprost wymienia skurcz oraz wyczerpanie jako powody niewystarczające, bo wynikają z aktualnej formy zawodnika albo z przebiegu gry.

Krwawienie to osobny, obowiązkowy przypadek: grę przerywa się natychmiast i nie wznawia, dopóki osoba nie zostanie opatrzona, a wszystkie ślady krwi nie znikną ze strefy gry (3.4.4.6).

Gdzie zawodnicy mogą przebywać: Przez cały mecz zawodnicy pozostają w strefie gry lub w jej pobliżu, chyba że sędzia zawodów zezwoli inaczej. W przerwach między setami i podczas przerwy na żądanie muszą zostać w promieniu 3 metrów od strefy gry, pod nadzorem sędziego głównego (3.4.4.7).

Zmiana stron między setami: Gracze mają do 1 minuty między setami. W secie decydującym zawodnicy zamieniają się stronami, gdy którykolwiek osiągnie 5 punktów, i przysługuje im wtedy krótka przerwa na ręcznik z punktu 3.4.4.1.2 — krótka, a nie kolejna pełna minuta.

System przyspieszony jest aktywowany, gdy set trwa 10 minut i zdobyto łącznie mniej niż 18 punktów. Można go też wprowadzić wcześniej, ale wyłącznie na zgodny wniosek obu stron (2.15.1). Sędzia zarządza nim ze wsparciem sędziego pomocniczego:

Procedura aktywacji:

1. Sędzia przerywa grę. Jeśli w chwili upływu 10 minut trwa wymiana, zostaje ona przerwana i nie liczy się; grę wznawia serwis zawodnika, który serwował w przerwanej wymianie. Jeśli piłka nie była w grze, serwuje ten, kto odbierał w poprzedniej wymianie (2.15.3).
2. Sędzia ogłasza: "Expedite" i system obowiązuje od następnego punktu.
3. Gra kontynuuje pod regułami przyspieszonymi do końca meczu.

Liczenie zwrotów: W systemie przyspieszonym sędzia pomocniczy (lub wyznaczony liczący) liczy zwroty odbierającego na głos: "1, 2, 3... do 13." Jeśli odbierający zwróci piłkę 13 razy, automatycznie zdobywa punkt. Uderzenie serwującego nie jest liczone.

Rotacja serwisu: Serwis zmienia się co każdy punkt (tak jak w deuce).

Ocena sędziego: Sędzia powinien być przygotowany na wyjaśnienie systemu przyspieszonego graczom, którzy mogą go nie znać, szczególnie na imprezach amatorskich. Ostrzeżenie obu zawodników po około 9 minutach to praktyka sędziowska, a nie przepis — przepisy nie przewidują takiego uprzedzenia.

W praktyce: System przyspieszony jest bardzo rzadki we współczesnym tenisie stołowym z setami do 11 punktów. Był częstszy w starym systemie do 21, szczególnie w meczach graczy defensywnych.

Sędziowanie debla w tenisie stołowym wymaga śledzenia ścisłej rotacji uderzeń i serwisu:

Kolejność uderzeń: Gracze muszą naprzemiennie uderzać piłkę: A serwuje → X odbiera → B zwraca → Y zwraca → A zwraca → X zwraca → i tak dalej. Jeśli gracz uderzy piłkę poza kolejnością, sędzia natychmiast przyznaje punkt przeciwnej parze.

Rotacja serwisu w secie: Sędzia musi śledzić 4-osobową rotację serwisu i odbioru:

1. Gracz A serwuje do Gracza X (2 punkty)
2. Gracz X serwuje do Gracza B (2 punkty)
3. Gracz B serwuje do Gracza Y (2 punkty)
4. Gracz Y serwuje do Gracza A (2 punkty)
5. Cykl się powtarza

Między setami: Na początku nowego seta para, która w poprzednim odbierała, teraz serwuje i sama wybiera swojego serwującego. Para odbierająca takiego wyboru już nie ma — poza pierwszym setem meczu. Zgodnie z przepisem 2.13.4 odbierającym zostaje automatycznie ten zawodnik, który serwował do nowego serwującego w poprzednim secie. Sędzia, który pozwoli parze odbierającej wybrać, traci rotację od razu.

W secie decydującym (zmiana przy 5): Gdy para osiągnie 5 punktów w secie decydującym, pary zamieniają się stronami ORAZ para odbierająca musi zmienić odbierającego. Gracz, który nie odbierał w momencie zmiany, staje się nowym odbierającym.

Typowe błędy wyłapywane przez sędziego:

• Zły gracz serwujący (poza rotacją)
• Zły gracz odbierający
• Ten sam gracz uderzający dwa razy z rzędu
• Serwis do złej przekątnej

Sędzia powinien prowadzić pisemną kartę rotacji do śledzenia prawidłowej kolejności.

Sędzia główny zarządza zachowaniem zawodników przy pomocy stopniowanej drabinki z punktu 3.5.2. Ta drabinka jest precyzyjna i regularnie opisywana błędnie — łącznie z rozpowszechnionym twierdzeniem, że sama czerwona kartka oznacza dwa punkty karne. Nie oznacza.

Żółta kartka — ostrzeżenie (bez punktów). Za mniej poważne pierwsze przewinienie sędzia może podnieść żółtą kartkę i uprzedzić zawodnika, że każde kolejne przewinienie grozi już karą (3.5.2.2). Punkt 3.5.2.1 nazywa to zachowanie po imieniu: postawa, która może niesprawiedliwie wpłynąć na przeciwnika, urazić widzów lub zaszkodzić wizerunkowi sportu — obraźliwy język, celowe zniszczenie piłki albo wybicie jej poza strefę gry, kopnięcie stołu lub band, brak szacunku wobec sędziów. Na tablicy wyników albo obok niej ląduje żółty znacznik (3.4.1.5), więc kara pozostaje widoczna do końca meczu.

Żółta i czerwona razem — 1 punkt karny. Jeśli ostrzeżony zawodnik popełni drugie przewinienie w tym samym meczu indywidualnym lub drużynowym, sędzia przyznaje 1 punkt przeciwnikowi, podnosząc żółtą i czerwoną kartkę razem (3.5.2.3).

Znowu żółta i czerwona razem — 2 punkty karne. Za kolejne przewinienie sędzia przyznaje 2 punkty, ponownie pokazując obie kartki jednocześnie (3.5.2.3). Drabinka biegnie więc 0 → 1 → 2, a zawodnik, który dojdzie do tego etapu, oddał łącznie 3 punkty karne.

Dalej sprawa wychodzi z rąk sędziego głównego. Gdy przyznano już 3 punkty karne w tym samym meczu, a zawodnik nadal zachowuje się niewłaściwie, sędzia przerywa grę i natychmiast zgłasza sprawę sędziemu zawodów (3.5.2.4). Poważne przewinienie omija całą drabinkę: sędzia od razu przerywa grę i melduje sędziemu zawodów (3.5.2.2). Zmiana rakietki w trakcie meczu, gdy nie została uszkodzona, również trafia do sędziego zawodów: sędzia główny przerywa grę i zgłasza sprawę (3.5.2.5).

Sama czerwona kartka nie jest karą punktową. Sędzia główny pokazuje samą czerwoną kartkę wyłącznie po to, by usunąć ze strefy gry doradcę (3.5.1.2, 3.5.1.4, 3.5.2.7). Sędzia zawodów pokazuje czerwoną kartkę, dyskwalifikując zawodnika z meczu, konkurencji lub całych zawodów za rażąco niesportowe albo obraźliwe zachowanie — niezależnie od tego, czy sędzia główny to zgłosił (3.5.2.8). Zawodnik zdyskwalifikowany z dwóch meczów automatycznie odpada z całej konkurencji (3.5.2.9), a kto dwukrotnie w czasie zawodów został usunięty ze strefy gry, może zostać zdyskwalifikowany do ich końca (3.5.2.10). Dyskwalifikacja oznacza utratę tytułu, medalu, nagrody pieniężnej i punktów rankingowych (3.5.2.11). Przy lżejszych przewinieniach, które nie uzasadniają dyskwalifikacji, sędzia zawodów może przekazać sprawę do ITTF Integrity Unit (3.5.2.8).

Debel: ostrzeżenie lub kara nałożona na jednego z pary obejmuje całą parę; na początku meczu deblowego para wchodzi z wyższą z kar, jakie któryś z zawodników zebrał wcześniej w tym samym meczu drużynowym (3.5.2.6).

Doradzanie — jak przepis brzmi dzisiaj. Dawne ograniczenie coachingu do przerw już nie obowiązuje, a poradniki, które je powtarzają, są nieaktualne. Zgodnie z punktem 3.5.1.3 zawodnik może otrzymywać porady w każdej chwili poza wymianami, o ile nie opóźnia to gry. W zawodach drużynowych porad może udzielać każda osoba uprawniona do przebywania w strefie gry (3.5.1.1). W zawodach indywidualnych — tylko jedna osoba zgłoszona sędziemu przed meczem (3.5.1.2).

Nielegalne doradzanie karze się kartkami pokazywanymi doradcy, a nie zawodnikowi. Osoba nieuprawniona, która udziela porad, zostaje od razu odesłana czerwoną kartką (3.5.1.2). Uprawniony doradca, który doradza wbrew przepisom — w trakcie wymiany albo opóźniając grę — dostaje najpierw żółtą kartkę (3.5.1.3); jeśli potem ktokolwiek znów doradzi nielegalnie w tym samym meczu, sędzia pokazuje czerwoną kartkę i usuwa go ze strefy gry, niezależnie od tego, czy to była osoba wcześniej ostrzeżona (3.5.1.4). Usunięty doradca nie wraca do końca meczu drużynowego — chyba że sam ma zagrać — i nie może zostać zastąpiony innym (3.5.1.5); jeśli odmawia wyjścia albo wraca wcześniej, sędzia przerywa grę i melduje sędziemu zawodów (3.5.1.6). Nic z tego nie ogranicza prawa do złożenia odwołania ani konsultacji z tłumaczem (3.5.1.7).

Praktyczne wskazówki:

• Zachowaj spokój i profesjonalizm przy pokazywaniu kartek
• Pokaż kartkę wyraźnie zawodnikowi, sędziemu zawodów i sekretarzowi
• Zanotuj przewinienie w protokole meczowym
• Nie wdawaj się w dyskusje o decyzjach faktycznych — decyzja zostaje