Jak zorganizować turniej tenisa stołowego

Organizator tenisa rezerwuje korty, organizator badmintona liczy odpoczynek zawodnika między trzema konkurencjami. Tenis stołowy nie ma żadnego z tych problemów w tej postaci. Jeden zgłoszony gra jedną konkurencję, mecze są krótkie, a ograniczenie, które faktycznie rozstrzyga, czy dzień się zepnie, jest bezceremonialne: ile meczów przełknie jeden stół między otwarciem a zamknięciem hali.

Zacznij od pojedynczego meczu. Trzy wygrane sety do 11 na poziomie klubowym to 20–30 minut razem z rozgrzewką i minutową przerwą, do której zawodnik ma prawo między setami (ITTF 3.4.4.1.1). Dolicz dwie–trzy minuty na zejście zawodników, wypełnienie protokołu i podejście następnej pary. Wychodzi 25–35 minut czasu stołowego na mecz.

To liczby planistyczne, nie przepis. Ale to, co z nich wynika, zgadywaniem już nie jest: stoły × godziny × stawka = liczba meczów, które zmieszczą się w dniu. Sześć stołów, siedem godzin gry, trzy wygrane sety — około 84 meczów. Każda decyzja o drabince musi zmieścić się pod tą liczbą, a jeśli się nie mieści, zmienia się format, a nie liczy na to, że dzień przyspieszy.

Żaden inny sport rakietowy tego organizatorowi nie daje. Zgodnie z ITTF 2.15, jeśli set trwa dziesięć minut, a zawodnicy zdobyli łącznie mniej niż 18 punktów, wchodzi system przyspieszenia. Od tego momentu każdy serwuje po jednym punkcie, a jeśli odbierający wykona 13 poprawnych odbić w wymianie, punkt należy do niego. Raz wprowadzony zostaje do końca meczu (2.15.6).

Czytaj to jak narzędzie harmonogramowe, nie ciekawostkę. Znaczy tyle, że obronny mecz na przetrzymanie nie zje po cichu czterdziestu minut przy stole: przepis wkracza po dziesięciu minutach jednego seta i zmusza wymiany do końca. Klauzula osiemnastu punktów też ma sens — set, który stoi 10:8, idzie wystarczająco szybko, więc przyspieszenia się nie wprowadza.

Dla harmonogramu wynikają z tego dwie rzeczy:

• Najgorszy przypadek jest ograniczony. Nawet mecz idący na pełnym dystansie z wolnymi setami ma sufit, którego sędzia ma obowiązek pilnować, a po pierwszym secie z przyspieszeniem reszta meczu leci szybko.
• Jeśli turniejowi brakuje czasu, wolno spytać obu zawodników, czy chcą przyspieszenia wcześniej. ITTF 2.15.1 dopuszcza je w każdej chwili na zgodny wniosek obu stron — to nie jest wyłącznie narzędzie sędziego.

Uprzedź sędziów przed pierwszą rundą, że oczekujesz mierzenia czasu setów. Sędzia, który nie włączy stopera, nie zastosuje przepisu, a cała gwarancja wyparowuje.

Większość organizatorów klubowych sięga najpierw po grupy, bo puchar odsyła połowę stawki do domu po jednym meczu. Regulamin ITTF dla konkurencji indywidualnych mówi coś odwrotnego: 3.7.4.4 — konkurencje indywidualne w części zasadniczej rozgrywa się systemem pucharowym, a konkurencje drużynowe i rundy kwalifikacyjne konkurencji indywidualnych mogą iść pucharem albo grupami.

Warto przeczytać to dwa razy. W modelu międzynarodowym grupy są kwalifikacją, a część zasadnicza to drabinka. Klubowa niedziela nie podlega regulaminowi międzynarodowemu, ale ten układ warto pożyczyć, bo odpowiada na zarzut wobec pucharu, nie rezygnując z niego: każdy dostaje trzy mecze w grupie, a o tytule i tak decyduje drabinka.

O rundzie pocieszenia warto wiedzieć, bo jest tania. JudgeMate dokłada jedną rundę dla przegranych z pierwszej, co zmienia dzień z jednym meczem w dzień z dwoma dla połowy stawki, kosztem szesnastu meczów przy drabince 32. To nie jest pełna drabinka pocieszenia — jedna runda i koniec.

ITTF 3.6.1.1 przesądza o rozmiarze drabinki: liczba miejsc w pierwszej rundzie zasadniczej ma być potęgą dwójki. Dwadzieścia trzy zgłoszenia znaczą drabinkę 32 i dziewięć wolnych losów. Bez zaokrągleń i bez wciśniętej u góry grupy trzyosobowej.

Wolne losy nie idą przypadkowo. 3.6.1.2: wolne losy rozdziela się możliwie równomiernie w pierwszej rundzie, umieszczając je najpierw przy miejscach rozstawionych, w kolejności rozstawienia. Pierwszy wolny los trafia do rozstawionego z jedynką, drugi do dwójki i tak dalej w dół listy. To ten sam odruch co u pozostałych federacji: wolną pierwszą rundę dostają ci, których rozstawienie miało chronić.

Liczby rozstawienia to miejsce, w którym tenis stołowy rozstaje się z sąsiadami. 3.6.2.2: liczba rozstawionych nie może przekroczyć liczby miejsc w pierwszej rundzie zasadniczej. Drabinka na 32 miejsca może nieść nawet 32 rozstawionych. Tenis zatrzymuje się na 16 niezależnie od wielkości drabinki, badminton kończy na 32 i wiąże liczbę ze zgłoszeniami. Tenis stołowy wiąże ją z drabinką, a w praktyce rozstawia się tak głęboko, jak wiarygodna jest lista rankingowa.

Umiejscowienie idzie za 3.6.2.3 i jest znajome:

Tylko jedynka i dwójka mają stałe miejsce. Wszystko niżej jest losowane wśród dozwolonych pozycji — dlatego losowanie ITTF to publiczna ceremonia, a nie wydruk z arkusza.

Jeśli grasz grupami, tabela ITTF działa inaczej niż w niemal każdym innym sporcie, i ta różnica jest celowa. 3.7.5.1: dwa punkty meczowe za wygraną, jeden za przegraną w meczu rozegranym, zero za przegraną w meczu nierozegranym lub niedokończonym.

Sens tej jedynki to oddzielenie zawodnika, który przyszedł i przegrał, od zawodnika, który się nie stawił. W systemie trzypunktowym obaj wyglądają tak samo, a walkower w ostatniej kolejce potrafi po cichu przemeblować grupę. U ITTF nie potrafi.

Łańcuch rozstrzygania remisów (3.7.5.2) korzysta wyłącznie z meczów między zainteresowanymi, w kolejności: punkty meczowe, potem stosunek wygranych do przegranych setów, potem punktów. Jeśli na którymś kroku ktoś odpadnie z remisu, 3.7.5.3 każe wyłączyć jego mecze i przeliczyć pozostałych. Gdy nic nie rozstrzyga, 3.7.5.4 rozstrzyga losowaniem.

Jeden szczegół harmonogramowy siedzi w 3.7.5.5 i jest naprawdę użyteczny: ostatni mecz grupy powinien być meczem zawodników z pierwszego i drugiego miejsca przy jednym awansującym, albo drugiego i trzeciego przy dwóch. Ustaw kolejność spotkań w ten sposób, a mecz rozstrzygający będzie tym, na który publiczność jeszcze została.

Co robi dziś JudgeMate, powiedziane wprost: tabela grupy domyślnie liczy trzy punkty za wygraną i zero za przegraną, w tym samym trybie punktowym, w jakim liczy się liga piłkarska. Tenis stołowy nie zna remisów, więc kolejność zwykle wychodzi identycznie — ale liczby na ekranie nie są liczbami ITTF, a wycofanie się w połowie grupy potrafi zmienić kolejność. Jeśli chcesz tabeli zgodnej z ITTF, przełącz tabelę drabinki na tryb setowy i wpisz trzy wartości: 2, 0 i 1. Łańcuch remisowy w trybie setowym to stosunek setów, potem stosunek małych punktów — czyli 3.7.5.2 w tej samej kolejności.

Kreator pyta o sport i nazwę, reszta nie jest obowiązkowa. Dla tenisa stołowego liczy się to, co siedzi w ustawieniach drabinki:

Singiel albo debel. Tenis stołowy domyślnie wchodzi w singla, bo tak dyscyplina definiuje stronę. Przełączenie na debla zmienia stronę w parę i odblokowuje formaty rotacyjne — americano i mexicano — które mają sens dopiero wtedy, gdy przy stole jest czworo ludzi.

Punkty w secie i sety do wygranej. Dwie listy: 11, 15, 21 albo 25 punktów oraz 1, 2 albo 3 sety do wygranej. ITTF sankcjonuje dziś jedenastkę i dowolną nieparzystą liczbę setów (2.12.1), więc „do trzech wygranych” to 3, a „do czterech” wymagałoby czwartej pozycji, której nie oferujemy. Dłuższe dystanse są formatem domowym, a tablica przesuwa teraz razem z nimi każdy zależny próg: pojedyncza zmiana podania ląduje o jeden poniżej dystansu, a zmiana stron w decydującym secie w jego połowie.

Stoły jako zasoby. Harmonogram bierze listę zasobów i długość slotu, a stół jest jednym z archetypów, które zna. Nazwij je Stół 1 do Stół 6, ustaw slot na zaplanowaną długość meczu, a rozłoży kolejkę między nie.

Kod QR sędziego na mecz. Każdy mecz ma własny link. Podaj go temu, kto sędziuje przy tym stole, a jego telefon staje się tablicą wyłącznie tego meczu.