Jak sędziować zawody freeski?

Punkt wyjścia to ICR 3311.1: panel liczy od 3 do 9 sędziów z uprawnieniami oraz sędziego głównego. Im wyższa ranga zawodów, tym wyżej leży dolna granica.

• Igrzyska i mistrzostwa świata: od 6 do 9 sędziów punktujących i sędzia główny (3311.7.1).
• Puchar Świata i inne zawody międzynarodowe: co najmniej 6 sędziów punktujących i sędzia główny (3311.7.2).
• Puchar Kontynentalny i niższe zawody FIS: w wyjątkowych przypadkach 3 sędziów punktujących i sędzia główny, a zgodę daje wyłącznie FIS (3311.7.2.2).
• Slopestyle oceniany sekcjami: minimum 9 sędziów punktujących w Pucharze Świata, na mistrzostwach świata i igrzyskach (ICR 3403.3). Art. 3311.7.2.1 podaje dla Pucharu Świata 8, więc przepisy są tu ze sobą sprzeczne.

Regionalne zawody slopestyle'owe bez punktów FIS spokojnie przeprowadzisz z trzema sędziami. Przy trzech liczy się każda nota.

Sama licencja snowboardowa nie wystarczy. ICR 3311.4 mówi wprost: „There is no combined SB/FK licence”. Kto chce sędziować oba sporty, potrzebuje dwóch licencji.

Obie mają trzy stopnie.

• A: wszystkie poziomy FIS, funkcja sędziego głównego aż po igrzyska.
• B: Puchar Świata i niżej, sędzia główny w Pucharze Kontynentalnym i niżej.
• C: Puchar Kontynentalny i niżej, sędzia główny na wszystkich zawodach krajowych. W zawodach Pucharu Świata może pracować najwyżej jeden sędzia z licencją C, w Pucharze Kontynentalnym najwyżej dwóch.

Wyższy stopień wymaga międzynarodowego kursu FIS i akceptacji grupy doradczej sędziów snowboardu i freeski (3311.4.1).

Ogólne wrażenie służy do budowania klasyfikacji. Nota ma tylko ustawić przejazd nad słabszymi i pod lepszymi, dlatego pierwsze liczby dnia ważą najwięcej.

Podręcznik (9.1) każe sędziom oglądać trening i ustalić, jak na tej trasie i tego dnia wygląda przejazd słaby, przeciętny i ponadprzeciętny. Na małych skoczniach w parku, gdzie startują czternastolatki, przeciętny przejazd znaczy coś zupełnie innego niż na stoku Pucharu Świata.

Pierwsze 5–10 not staje się notami kotwiczącymi. Każdy kolejny przejazd sędzia porównuje z najbliższymi zakotwiczonymi i wstawia wyżej albo niżej. Podręcznik nazywa to utrzymaniem otwartej skali: pierwsze noty mają zostawić miejsce nad sobą i pod sobą na przejazdy, które dopiero nastąpią.

Rozdział 10.1 podręcznika sędziów nosi dopisek „Freeski Only”. Sędziowie snowboardu korzystają z tabel odjęć z rozdziału 11, oznaczonego „Snowboard Only”. Sędzia freeski umieszcza cały przejazd, razem z upadkiem, w jednym przedziale i niczego nie odejmuje od noty za czyste lądowanie.

Podręcznik nazywa te przedziały zalecanymi i zaznacza, że różnią się między zawodami. Ocena sekcjami ma osobną tabelę dla freeski w punkcie 10.2, w której ominięta przeszkoda dostaje 0.

Na liście niestabilności w rozdziale 11.5 podręcznika trzy pozycje mają znacznik FK, czyli dotyczą tylko freeski.

• Wedging: pług przed przeszkodą, żeby zgubić prędkość.
• Poling: narciarz traci prędkość i odpycha się kijkami.
• Skating: narciarz traci prędkość i łyżwuje, żeby się rozpędzić.

Żaden z nich nie jest upadkiem. Każdy mówi jednak sędziom, że zabrakło prędkości albo kontroli. Zapisz go na arkuszu steno obok triku.

Sędzia główny w miarę możliwości sam nie ocenia (ICR 3311.5). Sprawdza decyzje sędziów, ich notatki i wyniki razem z kierownikiem obliczeń, a potem potwierdza zweryfikowane wyniki z delegatem technicznym.

Procedurę opisuje rozdział 7 podręcznika. Każdy sędzia prowadzi pisemny zapis: numer startowy, triki i notę za każdy przejazd. „The official score is the one on the judges Steno Sheet”, czyli oficjalna jest nota z arkusza steno. Na zawodach poziomu 1 z systemem wyników nota sędziego staje się oficjalna, gdy sędzia główny ją zatwierdzi. Sędziowie pracują niezależnie i nie rozmawiają o notach, chyba że sędzia główny zwoła naradę.

Sędziego, który nie trzyma się kryteriów albo nie jest w stanie oceniać, sędzia główny może wymienić, a gdy nie ma zastępcy, sam zajmuje jego miejsce (podręcznik, rozdz. 3). Przy zapytaniu o notę liczy się tylko powtórka telewizyjna albo nagranie organizatora. Film z telefonu trenera się nie liczy.

W big airze, w którym liczą się dwa skoki z trzech, dwa liczone triki muszą się różnić (ICR 3502.3.1). Jeśli zawodnik wykona dwa razy ten sam rodzaj triku, liczy się tylko wyżej oceniony.

Przed pierwszym treningiem odprawa kierowników ekip wybiera jedną z dwóch definicji. Pierwsza to obrót zgodnie z ruchem wskazówek zegara albo przeciwnie. Druga to 2 z 4 kierunków, we freeski: right, left, switch right i switch left. Kobiety i mężczyźni mogą na tych samych zawodach mieć różne warianty.

ICR 3703.4 pozwala dać powtórzonemu trikowi status DNI (Does Not Improve, bez poprawy wyniku). Ten sam status dostaje każdy przejazd, który nie poprawia wcześniejszych, gdy liczy się najlepszy.

Noty DEAL (big air) i DAVE (halfpipe) w skali 1–10, które widać w telewizji, służą tylko grafice. Noty za ogólne wrażenie nie zmieniają (podręcznik 9.3 i 9.4).

ICR 3405 wiąże oprogramowanie z rangą zawodów. Sędzia główny musi widzieć klasyfikację po każdym przejeździe. Minimum to arkusz kalkulacyjny, który poprawnie sortuje wyniki dla danego formatu, a noty przepisuje się z kart sędziów.

Od Pucharu Kontynentalnego wzwyż każdy sędzia musi mieć klawiaturę albo tablet do bezpośredniego wpisywania not. System musi też wysyłać wyniki w formacie XML FIS.

Na mistrzostwach świata juniorów, w Pucharze Świata, na mistrzostwach świata i igrzyskach obowiązują jeszcze dwa narzędzia. Scoring gap alert ostrzega, gdy sąsiednie noty dzieli od 2 do 5 miejsc. Tie blocker przyjmuje remisową notę dopiero po potwierdzeniu przez sędziego głównego (3405.1, 3405.2).

Utwórz kategorię Freeskiing i w zasadach punktacji włącz „Zatwierdzanie przez sędziego głównego”. Noty sędziów czekają wtedy w poczekalni, a publiczna tablica stoi, dopóki sędzia główny nie opublikuje przejazdu.

Przed publikacją sędzia główny ogląda przejazd w widoku „Kolejność startu” albo „Klasyfikacja”. Dwóch zawodników z tą samą notą wyświetla się na czerwono z plakietką „Remis”. Gdy padnie jeden tablet, „Opublikuj mimo braków” wypuszcza przejazd bez noty tego sędziego. Każda publikacja zostawia dziennik zmian „przed i po”.

W kategorii z formatem „najlepszy” albo „N najlepszych” i więcej niż jednym przejazdem sędzia może od 2. przejazdu wybrać „Bez poprawy wyniku” (DNI). System nie ustawia DNI sam, a DNI jednego sędziego nie rusza not pozostałych za ten przejazd.

Na zawody młodzieżowe z kilkoma kategoriami wiekowymi „Zaproś sędziów” tworzy jeden link do wszystkich zaznaczonych kategorii. „Dodaj do kategorii” wpisuje jedną osobę jako sędziego, sędziego głównego albo spikera do kilku kategorii naraz. Zacznij od kreatora. Te same kroki pokazuje poradnik wideo dla freeski.

Skrajne noty. ICR odrzuca je od 6 sędziów. Przełącznik „Odrzucaj skrajne noty” w JudgeMate działa od 5. Przy pięciu sędziach zostaw go wyłączonego.

Ułamki. Sędziowie FIS wystawiają całe liczby. Pole noty w JudgeMate przyjmuje krok 0,1, więc przed pierwszym przejazdem umów się z panelem na liczby całkowite.

Remisy. Według ICR 3503 zawodnicy z równym wynikiem dzielą miejsce. Tablica JudgeMate rozdziela ich innymi przejazdami: najlepszym, drugim, best trickiem (jeśli włączony), trzecim. Podgląd sędziego głównego pokazuje remis przed tą dogrywką. Wspólne miejsce wpisz na oficjalną listę ręcznie.

Różnorodność i DNI. JudgeMate nie sprawdza kierunku triku. DNI da się ustawić od 2. przejazdu, więc gdy powtórka w 3. przejeździe dostanie więcej niż ten sam trik w 1., sędzia główny rozstrzyga to ręcznie.

Formaty i dane FIS. Nie ma wysyłki XML do FIS ani oceny sekcjami z podziałem 60/40. Oficjalne wyniki zawodów z kalendarza FIS idą przez inny system. Same kryteria omawia poradnik o podręczniku sędziów FIS.