Słownik cheerleadingu

Element tumblingu w tył, przechodzący przez ręce z powrotem na stopy. Cegiełka, która oddziela niższe poziomy od wyższych.

Osoba stojąca za stuntem, odpowiedzialna za głowę i barki górnej przy schodzeniu. Liczy się do grupy stuntowej, ale nie podnosi od spodu.

Osoba podtrzymująca górną z poziomu podłogi. Większość stuntów ma dwie, a ich synchronizacja decyduje, czy element wygląda na kontrolowany, czy na uratowany.

Element z wyrzutem, w którym bazy podrzucają górną ze splecionych nadgarstków. Ocenia się wysokość, kształt w powietrzu i chwyt, a legalność samego wejścia sprawdza się osobno.

Zaproszenie na mistrzostwa — najczęściej Worlds — zdobyte miejscem na zawodach kwalifikacyjnych, a nie zwykłym zgłoszeniem.

Stuntowo-piramidowa połowa układu, w odróżnieniu od tumblingu. Zwykle największy pojedynczy blok punktów w arkuszu.

Pozycja chwytu na końcu wyrzutu: górna łapana twarzą do góry w poprzek ramion baz. Rozsypany cradle to błąd wykonania; cradle bez wymaganej liczby chwytających to sprawa legalności.

Funkcja z linii bocznej, od której sport wziął nazwę — prowadzenie publiczności znakami, pomponami i głosem. Oceniana w konkurencjach cheer, nieobecna w performance cheer.

Punkty odjęte za to, co poszło nie tak: upadek, chwianie, rozjechaną synchronizację. Odliczenia schodzą od zdobytego wyniku i są wypunktowane, żeby trener widział, co się stało.

Ile układ jest wart na papierze — poziom figur, które zespół podjął, jeszcze bez oceny, jak wyszły. Przeciwwaga dla wykonania.

Sposób zejścia górnej ze stuntu. Każdy poziom ogranicza dozwolone zejścia i właśnie dlatego figura legalna w jednej konkurencji jest nielegalna w innej.

Kategoria startowa: przedział wiekowy, liczebność, poziom i styl. Zespół rywalizuje w obrębie swojej konkurencji, więc to ona nadaje wynikowi znaczenie.

Stunt z górną stojącą na dłoniach baz na wysokości ich klatki piersiowej. Etap pośredni między podłogą a extension.

Jak dobrze wykonano podjęte figury — synchronizacja, kontrola, technika, lądowanie. Wysoka trudność źle wykonana przegrywa z czystą, łatwiejszą częściej, niż zespoły się spodziewają.

Stunt z rękami baz wyprostowanymi nad głową i górną stojącą na ich dłoniach. Wzorcowy stunt na dwie nogi w wyższych poziomach.

Osoba unoszona w stuncie, nazywana też górną. Regulaminy mówią „top person”, bo rola jest zdefiniowana pozycją, a nie budową ciała.

Pełny obrót wokół osi ciała, doklejany do serii tumblingu albo do zejścia. Liczy się jako osobna figura w arkuszu, a nie jako ozdoba.

Stunt wykonywany przez ustaloną grupę, często rozgrywany jako osobna konkurencja obok układu zespołowego.

Piramida albo stunt łączący różne pozycje w połączonych grupach. Punktowany po tym, ile grup bierze udział i co każda z nich robi.

International All Star Federation — organizacja stojąca za all-starowymi Worlds i systemem poziomów używanym przez kluby na całym świecie.

International Cheer Union — federacja międzynarodowa uznawana przez MKOl, prowadząca mistrzostwa świata w formule reprezentacji, a nie klubów.

Skok wykonywany z miejsca, na przykład toe touch. Oceniany jako blok: wysokość, zgranie zespołu i kształt w szczycie.

Element tumblingu z obrotem przy ciele wyprostowanym, a nie zgrupowanym. To właśnie prosta sylwetka podnosi jego wartość ponad tucka.

Czy figura jest dozwolona na poziomie zespołu, a nie czy została dobrze zrobiona. Nielegalna figura to złamanie przepisu i może kosztować znacznie więcej niż upadek.

Oficjel rozstrzygający, czy figury są dozwolone. To NIE jest sędzia punktujący — role są rozdzielone, mają osobne ścieżki odwoławcze, a sklejenie ich jest błędem strukturalnym.

Poziom, na którym startuje zespół, od wejściowych po elitarne. Poziom definiuje legalny zestaw figur, więc układ nie jest po prostu trudniejszy wyżej — to inny regulamin.

Stunt na jednej nodze, z wolną nogą zgiętą do góry. Pozycja bazowa, z której buduje się większość wariantów jednonożnych.

Ustalone pozycje ramion używane w cheerze i w pracy z pomponami. Oceniane za ostrość i za to, jak dokładnie zespół się zgrywa — dlatego wyglądają na wydrylowane.

Stunt z jedną bazą i górną, czasem z backspotem. W części regulaminów rozgrywany jako osobna konkurencja.

Taneczna strona sportu — konkurencje pom, hip hop i jazz, bez stuntów i tumblingu. Oceniane za choreografię, technikę i synchronizację.

Zarówno sprzęt, jak i konkurencja performance cheer zbudowana na ostrej, zsynchronizowanej pracy ramion z pomponami w dłoniach.

Połączone stunty tworzące jedną konstrukcję. Przepisy o tym, ile grup może się łączyć i na jakiej wysokości, należą do najostrzejszych w tym sporcie.

Element wejściowy zamieniający rozbieg w rotację do tyłu. Prawie każda seria tumblingu z rozbiegu zaczyna się właśnie od niego.

Prezentowany układ, zwykle dwie i pół minuty, łączący budowanie, tumbling, skoki i prezentację. To jest jednostka, która dostaje wynik.

Tumbling wchodzony z rozbiegu, czyli z pędem. Punktowany osobno od standing tumbling, bo obie rzeczy wymagają czego innego.

Oficjel pilnujący niebezpiecznego WYKONANIA, w odróżnieniu od nielegalnych figur. Część regulaminów wciela to w legalność; rozdzielenie sprawia, że odwołanie dotyczy jednej rzeczy.

Arkusz, według którego ocenia się układ, publikowany z góry. Definiuje każdą kategorię i jej wagę, więc trener może budować układ świadomie pod niego.

Osoba ustawiona do asekuracji górnej, nieuczestnicząca w podnoszeniu. Część figur jest legalna wyłącznie przy obecnym spotterze.

Tumbling zaczynany z miejsca, bez rozbiegu. Trudniejszy, niż wygląda z trybun, bo nie ma skąd pożyczyć pędu.

Wzorcowy skok: nogi w bok, ręce w literę T, palce w stronę dłoni. Oceniany za wysokość, rotację bioder i zgranie całego zespołu.

Obrót z kolanami przyciągniętymi do klatki. Wejściowy kształt dla saltowych figur i baza progresji do layouta i fulla.

Gimnastyczna połowa układu — serie wykonywane na podłodze. W prawie każdym arkuszu dzielona na standing i running.

US All Star Federation — organizacja, której przepisami żyje większość klubów all-star. Jej procedura remisu numeruje miejsca GĘSTO: po dwóch zespołach na drugim miejscu następuje trzecie, nie czwarte.

All-starowe mistrzostwa świata, na które wchodzi się z bidem, a nie przez otwarte zgłoszenie. Dlatego wynik regionalnych zawodów potrafi znaczyć więcej, niż wygląda.