Słownik pole sportu

Wejście do pozycji odwróconej bez odbicia od podłogi. Wersja inwersji bez wspomagania i częsty próg między poziomami rywalizacji.

Konkurencja dla zawodniczek i zawodników spoza poziomu elite, z własną długością układu i własnymi oczekiwaniami wobec elementów. Nie „lżejsza” kategoria — inny regulamin.

Składowa obejmująca prezentację, choreografię, muzykalność i obecność sceniczną. Niezależna od tego, jak trudne były elementy.

Odwrócony chwyt z ciałem w poziomie i nogami odsuniętymi od rury, w podparciu na rękach w split albo twisted grip. Jeden ze znaków rozpoznawczych sportu.

Pozycja odwrócona z jedną nogą zahaczoną i ciałem otwartym od rury. Baza, z której buduje się extended butterfly.

Ramka startowa: dyscyplina, przedział wiekowy, poziom i — gdzie jest — klasyfikacja para. Wyznacza i przepisy, i stawkę, więc wyznacza też znaczenie miejsca.

Regulamin: wartości elementów, tabele odliczeń, długości układów i definicje kategorii. Ma wydania, więc układ zbudowany pod zeszłoroczne może być oceniany według bieżącego.

Dwa albo więcej elementów połączonych bez zejścia na podłogę. W combo spotykają się trudność i wykonanie — połączenie ocenia się tak samo jak same kształty.

Element, którego kategoria wymaga od wszystkich. Jego brak to nie niższa nota za artyzm, tylko konkretne, nazwane odliczenie.

Chwyt z dłonią wgiętą w rurę i łokciem przyciągniętym do ciała. Baza dla całej rodziny pozycji trzymanych.

Wejście do inwersji siłą i z kontrolą, bez zamachu. Punktowane wyżej niż wejście zamachem, bo trudnością jest tu właśnie brak pędu.

Element zgłoszony na liście przed zawodami, który sędziowie trudności weryfikują potem na parkiecie. Element wykonany, ale niezadeklarowany — albo zadeklarowany, a niewykonany — nie liczy się tak, jak zawodnicy się spodziewają.

Punkty odjęte za błąd: zsunięcie, złamaną linię, dotknięcie podłogi, przekroczenie czasu. Odliczenia są wypunktowane i właśnie dlatego trener może spierać się o jedno z nich, a nie o cały wynik.

Wartość zadeklarowanych elementów, które faktycznie zostały pokazane. Elementy są pogrupowane wartością, a nowe wchodzą do systemu wyłącznie przez komitet techniczny.

Kategoria dla dwóch osób na jednej albo dwóch rurach, oceniana za synchronizację i elementy wspólne, nie tylko za pracę indywidualną.

Najwyższa konkurencja, z najdłuższymi układami i najszerszą listą dozwolonych elementów. Poziom, na którym rozgrywa się tytuły międzynarodowe.

Składowa, która startuje od wartości maksymalnej i schodzi odliczeniami. Utrzymują ją czyste linie, wytrzymane pozycje i kontrolowane przejścia.

Butterfly z ciałem otwartym w prostszą linię i wyprostowaną wolną nogą. Czyta się jako trudniejszy kształt, bo dźwignia jest dłuższa.

Utrzymanie ciała poziomo, odsuniętego od rury, w podparciu wyłącznie na rękach. Element siłowy, a nie przejściowy.

Choreografia wykonywana poza rurą. Część układu i część wyniku artystycznego — a nie odpoczynek między elementami, cokolwiek widać z trybun.

Sposób trzymania rury. Nazwane chwyty — cup, split, twisted, elbow — są słownictwem, dzięki któremu opis elementu jest dość precyzyjny, żeby dało się go ocenić.

Wejście do inwersji przez odepchnięcie się od rury rękami, zamiast wspinaczki albo zahaczenia. Wzorcowy element siłowy.

Sędzia stosujący odliczenia należące do całego układu — czas, strój, brak elementów obowiązkowych — a nie do pojedynczych elementów.

Każda pozycja z biodrami powyżej barków. Element wejściowy całego sportu: prawie wszystko powyżej podstaw zaczyna się od inwersji.

International Pole Sports Federation — jedna z dwóch organizacji międzynarodowych, z własną strukturą mistrzostw i własnym kodeksem punktacji.

Poziomy chwyt z ciałem w kształcie litery X, w podparciu na wyprostowanych rękach. Jeden z najwyżej wycenianych elementów siłowych.

Szpagat trzymany bokiem, z jedną ręką na rurze i jedną nogą zahaczoną, ciało w poziomie. Element tyleż gibkościowy, co siłowy.

Odchylenie do tyłu z ciałem podpartym nogami i barkami o rurę, przy wolnych rękach. Częściej punkt przejścia niż pozycja trzymana.

Dozwolona długość układu, różna dla różnych kategorii. Przekroczenie albo niedobór to odliczenie sędziego głównego, rosnące wraz z rozmiarem uchybienia.

Konkurencje para, z własnymi klasyfikacjami i własnymi długościami układów. Oceniane według kodeksu napisanego DLA NICH, a nie przerobionego z pełnosprawnego.

Dyscyplina artystyczna, w której ciężar niosą narracja, postać i choreografia, a lista elementów nie jest sednem. Inna kategoria, nie łatwiejsza.

Dyscyplina sportowa, oceniana według kodeksu punktacji z elementami deklarowanymi. Wersja, która z zewnątrz czyta się najbardziej jak gimnastyka.

Pole Sports & Arts World Federation — druga organizacja międzynarodowa, publikująca własny kodeks punktacji we własnym cyklu wydawniczym.

Prezentowany układ na rurze statycznej i spinningowej, w limicie czasu kategorii. Jednostka, która dostaje wynik.

Inwersja przez oparcie barku o rurę i przeniesienie bioder ponad nim. Wejście siłowe o własnym, charakterystycznym profilu ryzyka.

Obrót wokół rury, niezależnie od tego, czy sama rura się kręci. Oceniany za kontrolę i za sposób wyjścia.

Rura swobodnie obracająca się na łożyskach. Odbiera możliwość trzymania „pod obrót”, co zmienia to, które elementy są trudne.

Jedna ręka pcha, druga ciągnie, dłonie rozstawione. Chwyt, który w ogóle umożliwia kształty takie jak ayesha.

Rura zablokowana przed obrotem. Większość układów wymaga pracy na obu, a ten sam element jest na każdej innym problemem.

Poziomy chwyt przodem do podłogi, z ciałem odsuniętym od rury i jedną nogą zahaczoną. Na tyle rozpoznawalny, że bywa elementem odniesienia.

Ciało, które klasyfikuje nowe elementy trudności i przypisuje im wartość. Element nie ma wyceny, dopóki przez nie nie przejdzie — dlatego lista elementów jest dokumentem żywym.

Sposób, w jaki jeden element staje się kolejnym. W sporcie z kodeksem punktacji przejścia niosą i wartość artystyczną, i ryzyko wykonania — dlatego ćwiczy się je mocniej niż same kształty.

Potoczne słowo na element. Regulaminy mówią „element”, bo trick liczy się tylko wtedy, gdy odpowiada zdefiniowanej i wycenionej pozycji.

Chwyt z dłonią obróconą pod przedramieniem, otwierający kształty nieosiągalne chwytem prostym. Mocny — i najczęściej kojarzony z przeciążeniem barku.