Słownik breakingu

Power move, w którym ciało krąży wokół barków przy wyprostowanych nogach i wysoko uniesionych biodrach, z naprzemiennym dotykaniem podłoża rękami. Krok dalej niż flare — i w kontroli, i w koszcie.

Tancerz breakingu. Określenie jest starsze niż „breakdancer”, które przyszło z prasy i w środowisku wciąż się go unika.

Tancerka breakingu. Dziś osobna konkurencja na każdym poziomie, aż po program olimpijski.

Obrót na górnej części pleców przy zwiniętym ciele. Jeden z pierwszych power move'ów, jakich uczy się większość tancerzy, i częste wejście w dłuższe sekwencje.

Jednostka rywalizacji: dwoje tancerzy albo dwie ekipy wymieniają się rundami, aż sędziowie rozstrzygną. Cała reszta zawodów istnieje po to, żeby wyprodukować bitwy.

Skopiowanie cudzej figury albo sekwencji, zwłaszcza przeciwnika i w tej samej bitwie. Oceniane surowo, bo oryginalność jest jawnym kryterium.

Szybka sekwencja power move'ów zbita w jedno zakończenie, zwykle wpadająca we freeze. Stawiana na koniec rundy z tego samego powodu, dla którego układ kończy się najtrudniejszym elementem.

Drabinka po fazie kwalifikacyjnej — top 16, top 8 i dalej do finału. Przegrana bitwa kończy zawody dla tancerza.

Bezpośrednie wyzwanie konkretnej osoby, w cypherze albo na scenie. Na zawodach z drabinką to drabinka wyznacza, kto z kim.

Freeze na jednej ręce z łokciem wbitym w bok i ciałem uniesionym pod kątem. Pozycja bazowa dla całej rodziny freeze'ów.

Nieudana figura — wypadnięcie z niej albo wylądowanie poza równowagą. Crash widzą wszyscy i waży wprost na wykonaniu.

Ekipa startująca razem. Bitwa ekip ma tę samą strukturę rund, tylko członkowie wychodzą po kolei, a nie wszyscy naraz.

Kontrolka w systemach porównawczych: zamiast oceniać każdego osobno, sędzia przesuwa suwak w stronę tego, kto był lepszy w danym kryterium. Środek znaczy „równo”.

Krąg, w którym tancerze wychodzą po kolei, poza jakąkolwiek drabinką. Kulturowy korzeń tego sportu i wciąż miejsce, gdzie dzieje się najwięcej tańca.

Dodatkowa runda tańczona, gdy sędziowie podzielili się równo i nikt nie ma większości. Istnieje, bo remis w rundzie jest prawidłowym wynikiem, a nie awarią liczenia.

Wszystko wykonywane z rękami na podłodze — poziom footworku, między toprockiem a power move'ami.

Przejście z pozycji stojącej na podłogę, z toprocku w downrock. Oceniane jako część rundy, a nie jako osobna figura.

Power move z szerokim krążeniem nóg, przy przenoszeniu ciężaru z ręki na rękę i ciele nietykającym podłogi. Zapożyczony z gimnastyki.

Płynność przejść między figurami. Runda z trudnych figur, ale z widocznymi przystankami, wypada gorzej niż płynniejsza runda z łatwiejszych.

Kroki wykonywane przy podłodze z podparciem na rękach, rdzeń downrocku. Liczone w krokach — six-step jest wzorcem odniesienia.

Ustalone słownictwo tańca, przyswajane zanim zbuduje się na nim cokolwiek własnego. Sędzia szybko czyta jego brak, niezależnie od pokazanej trudności.

Zatrzymana pozycja, zwykle w balansie na rękach, głowie albo barkach. Używana do zamknięcia frazy i do trafienia akcentu w muzyce.

Ciągłe koło rysowane na głowie i rękach przy odwróconym ciele. Co innego niż headspin: głowa się TOCZY, a nie obraca w miejscu.

Obrót na czubku głowy, z rękami oderwanymi od podłogi, gdy rotacja już się utrzyma. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych power move'ów poza środowiskiem.

Impreza zbudowana wokół cypherów i otwartego tańca, a nie wokół drabinki. Miejsce przekazywania kultury i często początek zawodów.

W breakingu sędzia PORÓWNUJE, a nie ocenia. Zależnie od systemu znaczy to jedno wskazanie na rundę, zestaw suwaków albo porównanie kryterium po kryterium.

Jeden z dwóch systemów breakingowych WDSF: pięć kryteriów o równej wadze po dwadzieścia procent. To ten system działał na turnieju olimpijskim w Paryżu 2024.

To, jak taniec siedzi w utworze — trafianie akcentów, jazda na breaku, zmiana charakteru razem z muzyką. Kryterium w każdym opublikowanym systemie breakingowym.

Pokazanie czegoś, czego sędzia nie widział — nowej figury albo własnego ujęcia znanej. Bezpośrednia przeciwwaga dla bite'owania.

Figura oparta na ciągłym pędzie obrotowym — windmill, flare, headspin, air flare. Wysokie ryzyko, wysoka widoczność i żaden zamiennik dla reszty tańca.

Faza kwalifikacyjna przed drabinką, tańczona do setu DJ-a, a nie jeden na jednego. Sędziowie ustawiają albo wybierają tancerzy, a wybrani wchodzą do drabinki.

Jedno wyjście tancerza w bitwie, zwykle trzydzieści do sześćdziesięciu sekund. Rundy idą naprzemiennie, a bitwę bierze większość rund.

Wzorcowy schemat footworku: sześciotaktowe koło wokół podpierających rąk. Wzorzec, z którego buduje się albo do którego przykłada resztę footworku.

Power move z obrotem ciała, przy którym nogi przechodzą nad podłogą, a ręce lądują po kolei. Często używany do łączenia innych power move'ów.

Przeciągnięcie kończyny przez lukę utworzoną przez pozostałe, bez rozbicia kształtu. Czyta się jako kontrolę, a nie jako siłę.

System porównawczy oparty na trzech suwakach, po jednym na szeroką dziedzinę, zamiast na długiej liście kryteriów. Szybszy w obsłudze niż systemy kryterium po kryterium.

Inne słowo na rundę — wyjście tancerza na parkiet.

Stojąca część tańca, wykonywana przed zejściem na podłogę. Nadaje charakter rundzie i ustawia relację z muzyką.

Połączenie dwóch elementów — toprock w footwork, footwork w power move, power move we freeze. Tu flow albo powstaje, albo ginie.

Drugi system breakingowy WDSF: sześć kryteriów w trzech dziedzinach — fizycznej, interpretacyjnej i artystycznej — sędziowanych na cross-faderach. Używany na mistrzostwach WDSF.

Balans na rękach z łokciami wbitymi w tułów i ciałem ułożonym płasko, często z obrotem. Baza rodziny figur na rękach.

Zakres figur, które tancerz faktycznie pokazał w rundzie. Wąskie słownictwo dobrze wykonane dalej czyta się jako wąskie, a pyta o nie każdy opublikowany system.

World DanceSport Federation — organizacja, pod którą breaking wszedł na turniej olimpijski. Publikuje DWA systemy sędziowania breakingu, nie jeden: Trivium i Level A.

Ciągły obrót na plecach i barkach z nogami zamachniętymi w literę V. Power move, którego większość uczy się jako pierwszego, i baza wielu wariantów.