Jak dzieli się zawody snowboardowe na heaty, półfinał i finał?

Zawody park & pipe mają najwyżej trzy fazy: kwalifikacje, półfinał i finał (ICR 3501). W PZN kwalifikacje często nazywa się eliminacjami. Każda faza może mieć własną liczbę przejazdów i własną zasadę liczenia, ale w obrębie jednej fazy wszystkie heaty jadą tym samym formatem.

Półfinał jest zalecany, gdy startuje więcej niż 24–30 zawodników, czyli zwykle przy dwóch heatach kwalifikacyjnych lub więcej. Mniejsza stawka jedzie z kwalifikacji prosto do finału.

Format wybiera jury na podstawie listy zgłoszeń i dostępnego czasu. Ogłasza go najpóźniej na odprawie kapitanów drużyn albo zawodników (ICR 3603), więc nikt nie dowiaduje się na starcie, ile ma przejazdów.

Kwalifikacje jadą w heatach, osobno dla kobiet i mężczyzn. Liczbę heatów ustala jury przed odprawą kapitanów według wielkości z tabeli (ICR 3501.1.1). Płeć albo kategoria mniejsza od minimum jedzie w jednym heacie.

Do heatów rozstawia się według miejsca na liście WSPL albo punktów FIS w danej konkurencji. O równych pozycjach decyduje losowanie, a zawodnicy bez punktów są losowani za wszystkimi, którzy je mają (ICR 3501.1.2).

Podział idzie wężykiem, żeby najlepsi nie wylądowali razem w pierwszym heacie. Przy dwóch heatach heat 1 dostaje miejsca 1, 4, 5, 8, 9, a heat 2 miejsca 2, 3, 6, 7, 10. Przy trzech: 1, 6, 7, 12 / 2, 5, 8, 11 / 3, 4, 9, 10.

Tak samo z kategoriami wiekowymi. Każda kategoria wiekowa to osobny heat, a kategorię, w której jest mniej niż czterech zawodników, można połączyć z sąsiednią starszą albo młodszą (ICR 3501.3).

Liczby z ICR to standard Pucharu Świata i dużych imprez, gdzie w finale jedzie 10–12 mężczyzn i 6–12 kobiet (ICR 3501.2). Na zawodach Pucharu Kontynentalnego, FIS i niższych jury może je przed odprawą dopasować do stawki. Orientacyjnie do kolejnej fazy przechodzi około jednej trzeciej startujących.

Z kwalifikacji do finału prowadzą cztery drogi:

1. Prosto do finału, bez półfinału (3501.2.1), z liczbami z tabeli niżej.
2. Prosto do finału plus najlepsze pozostałe wyniki (3501.2.2): awansujący z heatów i kolejne najwyższe wyniki dnia. Tylko przy heatach ocenianych po kolei i stabilnej pogodzie.
3. Półfinał z bezpośrednim awansem (3501.2.3): czołówka każdego heatu jedzie od razu do finału, następni do półfinału. Mężczyźni w jednym heacie: 5–6 najlepszych do finału, miejsca od 6./7. do 18. do półfinału.
4. Półfinał dla całej czołówki (3501.2.4): wszyscy awansujący jadą półfinał, z którego do finału wchodzi 10–12 mężczyzn i 6–12 kobiet.

Faza daje wynik dopiero wtedy, gdy rozegrano co najmniej dwa przejazdy (ICR 3502). Zasady liczenia są trzy:

• Lepszy z dwóch (best of 2): dwa przejazdy, o miejscu decyduje lepsza nota (3502.1).
• Najlepszy z x (best of x): trzy przejazdy lub więcej, nadal liczy się tylko najlepszy (3502.2).
• 2 lub więcej najlepszych z x: trzy przejazdy lub więcej, liczą się dwa najwyższe wyniki albo więcej (3502.3). Wolno tak tylko w konkurencjach na jednej przeszkodzie albo w krótkim slopestyle'u z jedną skocznią i jedną barierką, na poziomie FIS i niższym.

Puchar Świata ustala standard dla każdej konkurencji (art. 2.7 przepisów PŚ). W halfpipe i slopestyle kwalifikacje i półfinał to lepszy z dwóch, a finał lepszy z dwóch albo z trzech. W big air kwalifikacje to lepszy z dwóch, a półfinał i finał 2 najlepsze z 3. Przy sile wyższej półfinał można pominąć i awansować prosto do finału.

Gdy liczy się najlepszy przejazd, przejazd, który nie poprawia wcześniejszych, może zamiast noty dostać oznaczenie DNI, Does Not Improve (ICR 3703.4).

W formacie 2 najlepsze z 3 dwa liczone triki muszą się różnić (ICR 3502.3.1). Gdy zawodnik powtórzy ten sam typ triku, liczy się tylko wyższa z tych not. Jeśli w fazie oddał tylko dwa skoki, liczy się jedna, najwyższa nota.

ICR zna dwie wersje tej różnicy. Wybiera się ją na odprawie kapitanów przed pierwszym treningiem, a kobiety i mężczyźni mogą na tych samych zawodach jechać według innych wersji.

• Clockwise / Counterclockwise: typy to obrót zgodny i przeciwny do ruchu wskazówek zegara.
• 2 of 4 Directions: w snowboardzie cztery typy to frontside, backside, switch backside i switch frontside.

W obu wersjach salta w przód i w tył, także ze switcha, są osobnymi typami, dopóki zawodnik nie doda obrotu o 180 stopni lub więcej. Od tej chwili to trik rotacyjny. Osobnym typem są też proste skoki i proste skoki ze switcha. Powtórzony trik w big air 2 z 3 może także dostać DNI (ICR 3703.4).

W kwalifikacjach kolejność wynika z rozstawienia, najlepsi pierwsi (ICR 3604.1). Na Pucharze Świata, Pucharze Kontynentalnym i mistrzostwach świata juniorów każdy heat dzieli się na grupy rozstawienia 1–10, 11–20 i 21+, a w każdej grupie kolejność się losuje (3604.1.1).

W półfinale kolejność jest ta sama w obu przejazdach: niższe miejsca z kwalifikacji startują przed wyższymi (3604.2). W finale obowiązuje jedna kolejność dla wszystkich przejazdów, też od najsłabszych z kwalifikacji (3604.3).

Finał big air zmienia to w ostatniej serii. W formacie 2 z 3 trzecią serię skacze się w odwrotnej kolejności klasyfikacji po drugim skoku, więc lider startuje ostatni. W finale z dwoma skokami drugi można odwrócić według wyników pierwszego (3604.3.1). Przy równych notach pierwszy startuje zawodnik z gorszym rozstawieniem.

Remisujący zawodnicy dzielą miejsce, a na oficjalnej liście wyników wyżej wpisuje się tego z wyższym numerem startowym (ICR 3503). Przepisy nie rozstrzygają remisu porównaniem pozostałych przejazdów.

Na ostatnim miejscu dającym półfinał albo finał przechodzą wszyscy remisujący, a następna faza jest po prostu liczniejsza (3503.1, 3503.2.1). Jeden przypadek działa odwrotnie. Przy półfinale z bezpośrednim awansem remis o miejsce prosto w finale zmniejsza liczbę miejsc w półfinale z tego heatu, a potem liczbę awansujących z półfinału do finału (3503.2.2).

Pogoda i światło nieraz kończą finał przed czasem. Jeśli finału nie da się rozegrać, ale kwalifikacje zakończono, wynikiem jest ostatnia ukończona faza dla wszystkich, którzy awansowali do finału (ICR 3704). Zawodnicy z bezpośrednim awansem do finału są klasyfikowani przed tymi, którzy mają wynik tylko z wcześniejszej fazy, a zapowiedzianą pulę nagród można obciąć o 50%.

Finał z trzech przejazdów lub więcej, przerwany po drugim, rozstrzyga najlepszy przejazd każdego zawodnika. Dotyczy to także formatu 2 najlepsze z 3 (3704.2), więc przerwany po dwóch skokach finał big air rozstrzyga jeden skok.

Zacznij od kategorii Snowboarding Slopestyle w kreatorze kategorii. To jedyny typ kategorii dla snowboardu. Halfpipe ustawiasz w niej szablonem kryteriów halfpipe'owych, a osobnego typu big air nie ma, więc big air także jedzie jako Slopestyle.

1. Przejazdy i zasada liczenia. Ustaw liczbę przejazdów, potem Najlepsza runda dla lepszego z dwóch albo z trzech, albo Suma najlepszych rund z N = 2 dla big air 2 z 3.
2. Heaty. Włącz Starty w heatach, a potem Rozdziel heaty w trybie Wężykiem. Wężyk rozkłada po heatach najniższe numery startowe, więc najpierw nadaj numery według rozstawienia. Przenumeruj według heatów ustawia kolejkę spikera zgodnie z heatami. Heat w JudgeMate mieści do 20 zawodników, mniej niż 30 dopuszczane przez ICR.
3. DNI. Sędzia może postawić DNI od drugiego przejazdu w formatach „najlepsza runda” i „suma najlepszych”. Automatycznie DNI się nie pojawia.
4. Kolejna faza. Na karcie kategorii Dodaj kolejną rundę tworzy półfinał albo finał jako powiązaną kategorię i pyta Ilu awansuje. Linia awansu bierze ranking całej kategorii, a nie poszczególnych heatów, więc przy 6 najlepszych z każdego heatu zaznacz zawodników ręcznie. Remisujący na linii przechodzą wszyscy, a kolejna runda zaczyna się od czystej karty.

Ograniczenia: JudgeMate rozstrzyga remis porównaniem przejazdów, zanim uzna zawodników za równych, więc remisów na linii będzie mniej niż według ICR 3503. Nie sprawdza kierunków trików i nie odwraca kolejności przed ostatnim skokiem big air. Tym zajmują się starter i sędzia główny. Konfigurację pokazuje film o snowboardzie, a liczenie wyniku jednego przejazdu opisuje poradnik jak punktuje się snowboard.