Słownik snowboardu

Trik kręcony pod górę, przeciwnie do kierunku zjazdu rynną. Frontside alley-oop wykonuje się na ścianie backside i odwrotnie (podręcznik sędziów, 16). W wersji alley-oop da się zrobić każdy trik.

Krótkie przysiadnięcie na śniegu i odbicie się z powrotem (podręcznik sędziów, 11.5). W halfpipe lekki butt check to średni błąd (11–20), a mocny to poważny (21–25).

Skrót od caballerial: obrót 360 z fakie wokół osi pionowej. Backside cab nazywa się po prostu cab. Na barierce słowo cab zastępuje switch frontside dopiero od obrotu 180 w górę; 50-50 w switch to nadal switch frontside (podręcznik sędziów, 16).

Kierownik obliczeń. Koordynuje pomiar czasu i obliczenia, a w konkurencjach ocenianych sprawdza wyniki razem z sędzią głównym (ICR 2004.3).

Na skoczni płaski odcinek między progiem a knuckle'em. W halfpipe płaska powierzchnia na górze każdej ściany, zwykle z widzami (podręcznik sędziów, 11.5 i 15). Lądowanie na decku podręcznik zalicza w halfpipe do drobnych błędów, za 1–10 punktów odjęcia.

Did Not Finish, nie ukończył. Jedno z oznaczeń wyniku w ICR 2022.1; według ICR 2022.2 należy do wyników nieważnych razem z DNS, DQB, DSQ i NPS. W JudgeMate DNF to status przejazdu.

Does Not Improve, czyli przejazd bez poprawy. Gdy w fazie liczy się najlepszy przejazd, ten, który nie poprawia wcześniejszej noty, nie jest oceniany i dostaje DNI (ICR 3703.4). W big air w formacie dwa najlepsze z trzech DNI może też oznaczać powtórzony trik. Słownik skrótów w bazie wyników FIS rozwija DNI jako „Did Not Improve”. W JudgeMate DNI to status przejazdu w typach FIS na śniegu, dostępny od 2. przejazdu przy formatach z najlepszym przejazdem. Ustawia go sędzia, sam system go nie nadaje.

Did Not Start, nie wystartował. Zawodnik z listy startowej, który nie ruszył, nie dostaje miejsca i jest wymieniony osobno. Gdy opuści jeden przejazd, ma DNS w tym przejeździe, a pozostałe się liczą. DNS w półfinale albo finale oznacza ostatnie miejsce w tej fazie (ICR 3703.1). W JudgeMate DNS to status przejazdu.

Dyskwalifikacja. Zawodnik zdyskwalifikowany według przepisu 2025 nie jest klasyfikowany w żadnej fazie i stoi na liście osobno (ICR 3703.2). W JudgeMate DSQ to status przejazdu.

Format big air (2 best of 3): trzy skoki, sumuje się dwie najwyższe noty, a oba liczone triki muszą być różne (ICR 3502.3.1). W Pucharze Świata tak rozgrywa się półfinały i finały big air (WCR 2.7.2). JudgeMate dodaje dwie najlepsze noty formatem Suma najlepszych rund, ale nie sprawdza, czy triki się różnią; to zadanie sędziów. Osobnego typu kategorii snowboard big air nie ma, więc zawody zakłada się jako Snowboarding Slopestyle.

Odmiana big air (2 of 4 Directions), w której liczone triki muszą iść w różnych kierunkach. W snowboardzie są cztery: frontside, backside, switch backside i switch frontside (podręcznik sędziów, 9.5.2). Wersję wybiera się na odprawie kapitanów przed pierwszym treningiem; kobiety i mężczyźni mogą mieć na tych samych zawodach różne wersje.

Liczba punktów FIS dla zwycięzcy zawodów. Skala zależy od rangi: 1000–500 na Pucharze Świata, mistrzostwach świata i igrzyskach, 360–120 na Pucharze Kontynentalnym, 220–50 na zawodach FIS i juniorskich (FPR 5.2.2). Miejsce zawodów na skali wyznacza ranking najlepszych zawodników na starcie.

Jazda tyłem w podstawowym ustawieniu, tailem do przodu. Podręcznik sędziów odróżnia ją od switch: w fakie obrót idzie wokół tailu, w switch wokół nose'a (rozdział 16). Half cab to obrót 180 z fakie do fakie.

Kwalifikacje (w komunikatach PZN często „eliminacje”), półfinał i finał według ICR 3501. Półfinał FIS zaleca, gdy startuje ponad 24–30 zawodników. W JudgeMate każda faza to osobna kategoria dodana przyciskiem Dodaj kolejną rundę, z linią awansu. Wynik z kwalifikacji nie przechodzi do następnej rundy.

Dwa kierunki w snowboardzie. W rynnie halfpipe'u frontside oznacza, że zawodnik jest zwrócony klatką piersiową do ściany, a backside, że ma ją za plecami. Na barierce trik jest frontside, gdy przy najeździe barierka jest po stronie palców, a backside, gdy po stronie pięt (podręcznik sędziów, 16).

Ręka dotyka śniegu albo ciągnie się po nim przy lądowaniu. Ręka położona na śniegu, żeby odzyskać kontrolę, to w podręczniku hand down. W big air hand drag to drobny błąd (1–9), a obie ręce na śniegu to błąd średni (10–19) (podręcznik sędziów, 11.2 i 11.5).

Obrót na barierkę w mniej naturalną stronę: frontside z najazdu frontside albo backside z najazdu backside. Obroty backside hard way zaczyna się zwykle z nollie (podręcznik sędziów, 16).

Grupa zawodników startująca razem w jednej fazie. W kwalifikacjach heat liczy od 12 do 30 osób, najlepiej 25 w halfpipe i 20–25 w slopestyle (ICR 3501.1.1). Każda kategoria wiekowa to osobny heat, a kategorię z mniej niż czterema zawodnikami można połączyć z sąsiednią (ICR 3501.3). W JudgeMate kategorię dzieli się na heaty przełącznikiem Starty w heatach.

Arkusz (steno sheet), na którym sędzia zapisuje numer startowy, triki i notę każdego przejazdu. Według podręcznika sędziów (rozdział 7) oficjalna nota to ta z karty steno. Na zawodach z systemem wyników nota sędziego staje się oficjalna, gdy zatwierdzi ją sędzia główny. Do kart wraca się przy każdym zapytaniu o notę.

Krawędź, na której płaski deck skoczni przechodzi w zeskok (podręcznik sędziów, 15). Na skoczni typu true table próg i knuckle leżą na tej samej wysokości.

Numer zawodnika w bazie FIS, obowiązkowy na oficjalnych listach (ICR 3701.1). JudgeMate nie importuje danych z bazy FIS. Organizator dodaje kod FIS jako własne pole albo kolumnę w imporcie z arkusza i może ustawić je jako jawne.

Numer zawodnika w krajowym związku narciarskim. Czeska lista Burton Young Punks z Monínca w sezonie 2025/26 ma kolumnę NSA code, a kodu FIS na niej nie ma. ICR 3701.1 go nie wymaga.

Porządek, w jakim zawodnicy ruszają z belki. Jej utworzenie zamyka skład: nie można już dopisać zawodnika ani zmienić nazwiska (ICR 3604). W finale big air trzeci przejazd idzie w odwrotnej kolejności klasyfikacji po drugim (ICR 3604.3.1).

Wykonanie, trudność, amplituda, różnorodność i progresja (ICR 3402). Podręcznik sędziów traktuje je jako równe i bez kolejności. Gdy dwa przejazdy wyglądają podobnie, wyżej może stanąć ten, który jest lepszy w co najmniej trzech z pięciu kryteriów (rozdział 8). Szablon slopestyle w JudgeMate ma te pięć kryteriów i ogólne wrażenie jako kryteria ważone w skali 0–100; szablon halfpipe zamiast amplitudy ma wysokość (Height).

Format best of 2: dwa przejazdy, liczy się wyższa nota (ICR 3502.1). Regulamin Pucharu Świata 2026/27 stosuje go w kwalifikacjach i półfinałach halfpipe i slopestyle, a finał rozgrywa jako lepszy z dwóch albo z trzech (WCR 2.7.1). W JudgeMate to format Najlepsza runda z 2 przejazdami.

Sędziowie FIS mają licencję A, B albo C. Z licencją A sędziuje się na każdym poziomie, z B do Pucharu Świata włącznie, z C na Pucharze Kontynentalnym i niżej; na zawodach Pucharu Świata może się wyjątkowo znaleźć najwyżej jeden sędzia z licencją C. Licencja C wystarcza, by być sędzią głównym na każdych zawodach krajowych (podręcznik sędziów, rozdział 5).

Pierwsze 5–10 not, jakie sędzia wystawia na zawodach (anchor scores). Każdy kolejny przejazd ustawia się nad nimi albo pod nimi, dlatego zakres not poniżej średniej, średni i powyżej średniej sędziowie ustalają, oglądając trening (podręcznik sędziów, 9.1). Zbyt wysoka pierwsza nota zostawia za mało miejsca na lepsze przejazdy.

Not Permitted to Start, niedopuszczenie do startu (ICR 2023). Powody to m.in. sprzęt niezgodny z przepisami FIS, na przykład brak kasku, trening na zamkniętej trasie, odmowa badania lekarskiego wymaganego przez FIS albo brak umiejętności potrzebnych na danej trasie w ocenie jury.

Bib, numer na plastronie zawodnika. ICR 3701.1 wymienia go jako pierwszą daną zawodnika na każdej oficjalnej liście startowej i liście wyników. JudgeMate pokazuje numer startowy przy nazwisku na ekranie sędziego i może go drukować jako kolumnę w PDF-ie.

Skrócenie wyniku do dwóch miejsc po przecinku bez zaokrąglania. ICR 3403 wymaga go przy każdym dzieleniu: noty 65, 60 i 60 dają średnią 61,666…, a na liście stoi 61,66. JudgeMate obcina tak wyniki przejazdów w typach kategorii FIS na śniegu, w tym w Snowboarding Slopestyle. ICR 3403 każe też sędziom dawać noty całkowite. JudgeMate przyjmuje krok 0,1, więc panel sędziujący według FIS wpisuje liczby całkowite.

Punkty, które sędzia zabiera za błąd przy lądowaniu, licząc od noty, jaką przejazd dostałby z czystym lądowaniem. Skala dotyczy tylko snowboardu (podręcznik sędziów, rozdział 11). W halfpipe drobny błąd to 1–10, średni 11–20, poważny 21–25 punktów. W big air odjęcie sięga 30, gdy ciało pierwsze uderza w śnieg. Przykład z podręcznika: przejazd na 45 punktów minus 20 za poważny błąd daje 25.

Najwyższa i najniższa nota wypadają przed liczeniem średniej. ICR 3403.2 stosuje to dopiero przy 6 lub więcej sędziach; przy 5 i mniej liczą się wszystkie noty. Sześciu sędziów: 88, 86, 85, 84, 83, 79. Odpadają 88 i 79, zostaje 338 / 4 = 84,50. Przełącznik Odrzucaj skrajne noty w JudgeMate działa już od 5 sędziów, więc przy pięcioosobowym panelu zostaw go wyłączony, jeśli liczysz według ICR.

Metoda sędziowania FIS w park & pipe (Overall Impression). Sędzia ogląda cały przejazd i daje jedną notę od 0 do 100, która ustawia go nad słabszymi i pod lepszymi przejazdami. Ocenia od trzech do siedmiu sędziów, każdy osobno, i żaden trik nie jest obowiązkowy (podręcznik sędziów, 9.1). Noty służą do ustalania kolejności, więc 70 coś znaczy dopiero obok innych not z tego dnia.

Flat landing: zawodnik przy zbyt dużej prędkości przelatuje cały zeskok i ląduje na płaskim (podręcznik sędziów, 11.5). W skali odjęć halfpipe to drobny błąd, 1–10 punktów.

Zeskok z barierki z obrotem w stronę przeciwną do najazdu. Backside 270 z backside boardslide'u to back board pretzel. Obroty z boardslide'u i lipslide'u mają 270, 450 i 630 stopni, bo zawodnik już jedzie bokiem pod kątem 90 stopni (podręcznik sędziów, 16).

Zjazd od startu do mety oceniany w całości. Według ICR 3502 faza zawodów daje wynik dopiero wtedy, gdy zawodnicy ukończą co najmniej 2 przejazdy. W JudgeMate liczbę przejazdów ustawia organizator kategorii; szablony slopestyle i halfpipe dla snowboardu mają 3 przejazdy i liczą najlepszy.

Punkty mierzące poziom zawodnika, od których zależy rozstawienie. Zwycięzca dostaje event factor, pozostali część tej wartości według wzoru z FPR 5.2, zaokrągloną w górę do jednego miejsca po przecinku i nie mniejszą niż 0,1. Nowa wartość na liście bazowej to średnia dwóch najlepszych wyników sezonu w danej konkurencji (FPR 5.3.2). JudgeMate nie liczy punktów FIS.

Punkty za miejsca 1–30 w Pucharze Świata park & pipe: 100, 80, 60, 50, 45, 40, 36, 32, 29, 26 i dalej aż do 1 za 30. miejsce (WCR 1.7.1). Jazda po muldach, snowboard cross i konkurencje alpejskie mają inną tabelę. JudgeMate ma tę tabelę FIS gotową, pokazuje punkty w wynikach publicznych i w PDF-ie, a zawodnikom z remisem daje tyle samo punktów.

Ranked as Last, sklasyfikowany na ostatnim miejscu. Jedno z siedmiu oznaczeń wyniku w ICR 2022.1, obok DNF, DNS, NPS, JNS (Jump Not Scored), DSQ i DNI.

Lądowanie w złej pozycji i obrócenie deski ślizgiem, żeby wrócić do kierunku jazdy (podręcznik sędziów, 11.5). W halfpipe i slopestyle revert mieści się w średnich błędach. Wykonany celowo w rynnie revert jest w słowniku podręcznika trikiem na krawędzi.

YB (Year of Birth), kolumna, która przypisuje zawodnika do grupy wiekowej. FIS liczy wiek na 31 grudnia sezonu (ICR 2013.1.2). W sezonie 2026/27 licencja FIS wymaga rocznika 2013 lub starszego, a Puchar Świata rocznika 2011 lub starszego. U15 to roczniki 2013–2012, U18 to 2011–2009 (ICR 2013.3.4). W JudgeMate pole nazwane „Rocznik” daje jedną kolumnę na listach i w PDF-ie.

Podział zawodników na heaty według rankingu WSPL albo punktów FIS (ICR 3501.1.2). Rozdaje się ich wężykiem: przy dwóch heatach pierwszy dostaje miejsca 1, 4, 5, 8, 9, a drugi 2, 3, 6, 7, 10. Zawodników bez punktów losuje się poniżej tych, którzy punkty mają.

SBS, format slopestyle z panelem podzielonym na dwie grupy. Sędziowie trików oceniają przydzielone sekcje, sędziowie kompozycji cały przejazd. Zalecany podział to 60 do 40 na korzyść trików (ICR 3403.3). Potrzeba od 7 do 9 sędziów punktujących, a na Pucharze Świata, mistrzostwach świata i igrzyskach co najmniej 9. Po upadku każda następna sekcja dostaje zero (podręcznik sędziów, 9.2).

Prowadzi panel, sprawdza decyzje sędziów i potwierdza zweryfikowane wyniki z TD (ICR 3311.5). FIS woli sędziego głównego, który sam nie punktuje. Żadna nota nie jest oficjalna bez jego zatwierdzenia (podręcznik sędziów, 7). W JudgeMate tryb Zatwierdzanie przez sędziego głównego wstrzymuje noty i publikuje przejazd dopiero po jego decyzji, a Opublikuj mimo braków wypuszcza wynik, gdy brakuje noty jednego sędziego.

Kicker, nazywany też tabletop: podstawowy skok w slopestyle i big air. Zawodnik odbija się z progu, przelatuje płaski deck, mija knuckle i ląduje na zeskoku (podręcznik sędziów, 15). Step-up wznosi się za progiem, a step-down ma zeskok niżej, z większym spadkiem.

Jazda w odwróconym ustawieniu. Zawodnik regular w switch jedzie jak goofy i odwrotnie (podręcznik sędziów, 16). W big air w formacie dwa z czterech kierunków switch backside i switch frontside to dwa osobne kierunki.

Delegat techniczny FIS (Technical Delegate). Zasiada w jury razem z kierownikiem zawodów i sędzią głównym; wszyscy trzej figurują na oficjalnej liście startowej i liście wyników (ICR 3701.1). Sędzia główny potwierdza z TD zweryfikowane wyniki (ICR 3311.5).

Stance, czyli która noga stoi z przodu deski. Regular to lewa noga z przodu, goofy prawa. Podręcznik sędziów (rozdział 16) chce, by zawodnik podawał ustawienie przy zgłoszeniu, bo bez tego sędzia nie odróżni jazdy w podstawowej pozycji od switch. ICR 3701.1 wymienia stance wśród danych zawodnika w snowboardzie. W JudgeMate ustawienie może być jawnym polem widocznym przy nazwisku u sędziów i na liście startowej.

Dalsze kręcenie się po lądowaniu, bo zawodnik nie potrafi wyhamować obrotu (podręcznik sędziów, 11.5). To jedna z niestabilności, za które sędziowie odejmują punkty w zakresach błędów przy lądowaniu.