Sprawdzian klubowy w gimnastyce artystycznej

Sprawdzian różni się od zawodów w trzech miejscach i każde z nich zmienia sposób ustawienia wydarzenia.

Startują wszystkie. Nie ma grup eliminacyjnych ani cięcia po pierwszej rundzie. Każda zawodniczka z danego stopnia ma tę samą rotację w tej samej kolejności, a dzień kończy się na ostatnim układzie. Nic w formacie nie potrzebuje drabinki.

Bez odpadania. Słabszy układ kosztuje punkty, a nie całe popołudnie. Dlatego status DNF jest tu użyteczny, a nie okrutny: układ przerwany w połowie liczy się z tego, co oceniająca zdążyła wpisać, więc zawodniczka po zgubionej wstążce zachowuje trudność i artyzm, które już pokazała.

Nota uczy. Na zawodach suma decyduje o miejscu. Na sprawdzianie rozkład mówi więcej niż suma: 3,2 za trudność przy 8,9 za wykonanie to zupełnie inny raport niż 6,1 przy 7,1, a obie zawodniczki dostaną odwrotne zadania na najbliższy miesiąc.

Arytmetyka jest w obu wypadkach ta sama. Nota układu to D + A + E minus kary, nie schodzi poniżej zera i pokazuje się z dokładnością do dwóch miejsc, a wielobój sumuje noty układów w obrębie jednej kategorii. JudgeMate liczy też osobny ranking dla każdego przyrządu i na sprawdzianie to zwykle ciekawsza tabela niż wielobój: widać, który przyrząd ciągnie zawodniczkę w górę, a który ją hamuje.

Jedna osoba oceniająca wystarczy i decyduje o tym sposób liczenia panelu. Wartość panelu to średnia wpisanych na nim not; odrzucanie noty najwyższej i najniższej włącza się dopiero przy czterech notach na tym samym panelu i jest przełącznikiem kategorii, domyślnie włączonym. Kiedy jedna osoba wpisuje trudność, artyzm i wykonanie, każdy panel to po prostu jej nota.

Dzień, który da się przeprowadzić w pojedynkę:

1. Jedna kategoria na stopień, rotacja ustawiona na układ bez przyrządu plus jeden przyrząd. Dwa układy na zawodniczkę mieszczą grupę 30 osób w jednym poranku.
2. Lista wcześniej. Uczestniczki można zaimportować z arkusza zamiast wpisywać po jednej.
3. Własny sprzęt. Oceniająca pracuje na swoim telefonie lub tablecie. Trudność zmienia się co 0,1, artyzm i wykonanie co 0,05, czyli dość drobno, żeby wpisać każde potrącenie 0,10 / 0,30 / 0,50, które i tak liczy w głowie.
4. Pola organizatora. Kary to jedno pole na układ, od 0 do 10, dostępne tylko dla organizatora, i tam trafia dopisanie za czas albo za linię. Statusy DNS, DSQ i DNF też ustawia organizator.
5. Serwer przelicza. Wynik pojawia się kilka sekund po ostatniej nocie, więc kolejna zawodniczka wchodzi na planszę, gdy poprzednia suma już wisi na tabeli.

Jeśli jest pod ręką druga trenerka, dopisz ją jako zatwierdzonego organizatora — wtedy ona również wpisuje noty paneli. Dwie osoby na dwóch przyrządach skracają dzień o połowę i nic w modelu punktacji się nie zmienia.

Wyniki sprawdzianu są sprawą klubu, dopóki sam nie zdecydujesz inaczej, a przełącznikiem jest widoczność wydarzenia.

Wydarzenie prywatne nie ma strony publicznej: publiczny adres wyników nie otwiera się nikomu spoza panelu. Wydarzenie publiczne dostaje stronę na żywo, którą rodzic otworzy na telefonie bez aplikacji i bez konta, a te same dane idą na ekran w hali przez widok jumbotronu. Publiczne nie znaczy jednak „do znalezienia w wyszukiwarce”. Roboty wyszukiwarek wpuszczamy na stronę publiczną tylko przy wydarzeniach wyróżnionych, więc zwykły termin klubowy krąży linkiem, a nie po nazwie.

Przy pierwszym sprawdzianie z młodymi zawodniczkami prywatne jest zwykle właściwe. Odczytaj noty na sali, rozbicie wyślij rodzicom sam i zostaw dzień poza otwartym internetem. Ranking i tak powstaje w tle, bo platforma liczy go zawsze; wybierasz tylko, kto spoza sali go zobaczy.

Przejście na pierwsze prawdziwe zawody to potem trzy zmiany w tej samej kategorii: podnieś limit noty D, przestaw rotację w stronę obręczy, piłki, maczug i wstążki oraz posadź na każdym panelu co najmniej cztery osoby sędziujące, bo dopiero od czterech not odrzucanie skrajnych cokolwiek zmienia. Zanim zawodniczka wyjdzie na planszę, powiedz jej, jak rozstrzyga się remis: równe sumy rozdziela najpierw suma not za wykonanie, potem suma not za artyzm, a na końcu suma not za trudność. Czysto wygrywa z trudno, a sprawdzian to dobre miejsce, żeby to zrozumiała. Sam przebieg zawodów opisuje scenariusz zawodów klubowych, a przepisy stojące za trzema panelami — przewodnik po punktacji gimnastyki artystycznej.