Słownik tańca sportowego

Dwa piony rywalizacji z osobnymi rankingami i zwykle osobnymi turniejami. Podział dotyczy uprawnień i nagród, nie sposobu sędziowania.

Karta albo ekran, który sędzia wypełnia dla jednego tańca. Z arkuszy całej komisji skrutiner wylicza miejsca — to jest materiał źródłowy wyniku.

Przejście pary do kolejnej rundy. Liczbę awansujących ogłasza się przed rundą, żeby pary wiedziały, o ile miejsc walczą.

Skrót od contra body movement — skręt biodra i barku w stronę nogi kroczącej. Podstawa techniki, którą sędzia czyta jako jakość ruchu, a nie ocenia osobno.

Taniec latynoamerykański w metrum 4/4, około 30 taktów na minutę. Zwykle drugi taniec rundy latynoamerykańskiej.

Konkurencja obejmująca wszystkie dziesięć tańców — pięć standardowych i pięć latynoamerykańskich. Rzadka i wymagająca, bo oba style żądają przeciwnej pracy ciała.

Ostatnia runda, zwykle sześć par. Tutaj sędziowie przestają stawiać krzyżyki i w każdym tańcu ustawiają wszystkie pary w kolejności.

Konkurencja zespołowa, najczęściej sześć do ośmiu par tańczących ułożoną choreografię jako jedna całość. Ocenia się zespół, nie poszczególne pary.

Piąty taniec latynoamerykański, 4/4, około 42 taktów na minutę. Tańczony na koniec rundy i często rozstrzygający, bo obnaża kondycję.

Poziom, w którym startuje para — od E przez D, C, B, A do S. Klasę zdobywa się punktami, a od klasy zależy, jakie figury wolno tańczyć.

Zaznaczenie, które sędzia stawia parze w rundzie eliminacyjnej. Krzyżyków się nie sumuje jak punktów — dalej przechodzą pary z największą ich liczbą.

Sam sposób sędziowania rund eliminacyjnych. Sędzia zaznacza pary zamiast je ustawiać, bo ustawienie czterdziestu par w każdym tańcu jest niewykonalne.

Kierunek przeciwny do ruchu wskazówek zegara, w którym poruszają się wszystkie pary w stylu standardowym. Jazda pod prąd to błąd poruszania się po parkiecie, nie odjęcie punktów.

Pozycja pary, a nie liczba punktów. Dlatego w protokole tańca sportowego mniej znaczy lepiej — pierwsze miejsce to 1.

Jednostka startowa w stylu standardowym i latynoamerykańskim. Ocenia się parę, nie tancerzy osobno — stąd jeden numer na parę w protokole.

Taniec latynoamerykański w metrum 2/4, zbudowany na obrazie corridy. Choreografia jest ułożona pod akcenty muzyki, więc wyjątkowo zależy od odtworzonego nagrania.

Figura, w której stopy jednego z partnerów odrywają się od parkietu z pomocą drugiego. Zabronione w stylu standardowym i latynoamerykańskim, dozwolone w showdance.

Umiejętność prowadzenia pary po zatłoczonym parkiecie bez kolizji i zablokowanych linii. W stylu standardowym realna część oceny, bo wszyscy jadą naraz w tę samą stronę.

Zestaw figur dozwolonych w danej klasie. Zatańczenie czegoś spoza programu w turnieju zamkniętym to złamanie przepisu, a nie niska ocena.

Opublikowany dokument z zaznaczeniami każdego sędziego i wyprowadzeniem miejsc. To jest ślad kontrolny — wyniku bez protokołu nie da się sprawdzić.

Osoba prowadząca komisję: odprawia sędziów, decyduje o liczbie awansujących i rozstrzyga spory. Zwykle sama nie sędziuje razem z komisją.

Piąty taniec standardowy, 4/4, około 50 taktów na minutę. Najszybszy taniec posuwisty w stylu.

Sytuacja, w której zaznaczenia nie rozdzielają dwóch par. System skatingowy ma na to osobne reguły i dopiero po ich wyczerpaniu ogłasza się remis.

Taniec latynoamerykański, 4/4, około 25 taktów na minutę — najwolniejszy z pięciu. Oceniany głównie przez pracę ciała i kształt każdego ruchu.

Jedno pełne przejście wszystkich pięciu tańców przez pary pozostające w turnieju. Turniej zawęża się rundami: eliminacje, półfinał, finał.

Pierwszy taniec latynoamerykański, 2/4, z charakterystycznym sprężynowaniem. Posuwa się po parkiecie, w odróżnieniu od reszty stylu.

Podział rundy, gdy zgłoszonych par jest więcej, niż mieści parkiet. Seria to podział organizacyjny, a nie osobny etap turnieju.

Osoba oceniająca na parkiecie. W eliminacjach zaznacza ustaloną liczbę par do awansu, w finale ustawia wszystkie pary od pierwszej do ostatniej w każdym tańcu.

Konkurencja z dowolną choreografią, w której wolno używać podnoszeń i rekwizytów. Oceniana za wykonanie i kompozycję, nie za technikę programową.

Osoba, która zamienia zaznaczenia sędziów w miejsca według systemu skatingowego. Niezależna od komisji — skrutiner nigdy nie ocenia tańca.

Taniec standardowy w metrum 4/4, około 28 taktów na minutę. Ciągły, niespieszny ruch — technicznie najmniej wybaczający z pięciu.

Pięć tańców: samba, cha-cha, rumba, paso doble i jive. Tańczone w pozycji otwartej, bez posuwistej linii stylu standardowego.

Pięć tańców: walc angielski, tango, walc wiedeński, slowfox i quickstep. Tańczone w trzymaniu zamkniętym, w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara.

Suma miejsc pary ze wszystkich tańców finału. Mniej znaczy lepiej i to jest pierwsza rzecz, na którą patrzą reguły podsumowania.

Zestaw reguł zamieniający zaznaczenia sędziów na wynik. Reguły 5–8 ustawiają pary w jednym tańcu, reguły 9–11 składają te miejsca w kolejność końcową. Nazwa pochodzi od łyżwiarstwa, z którego system przejęto.

Taniec standardowy w metrum 2/4, tańczony bez wznosów i opadów, z ostrzejszą, bardziej staccatową pracą niż reszta stylu.

Jedna z pięciu pozycji rundy. Każdy taniec jest ustawiany osobno, a podsumowanie łączy te ustawienia — dlatego para może wygrać taniec i przegrać finał.

Rama, którą para utrzymuje w stylu standardowym. Rozbite albo niestabilne trzymanie komisja zauważa najszybciej.

W zamkniętym pary tańczą wyłącznie figury z programu klasy. W otwartym choreografia jest dowolna. Niższe klasy tańczą zamknięte, wyższe otwarte.

Pierwszy taniec standardowy, 3/4, około 30 taktów na minutę. Zbudowany na wznosie i opadzie w każdym trzymiarowym takcie.

Taniec standardowy w metrum 3/4, około 60 taktów na minutę, oparty na ciągłym obrocie przy bardzo wąskim zasobie figur.

World Dance Council — jedna z dwóch międzynarodowych organizacji tańca sportowego, historycznie strona zawodowa.

World DanceSport Federation — organizacja uznawana przez MKOl. Prowadzi własny regulamin, ranking i systemy sędziowania.

Ponad połowa komisji. Cały system skatingowy stoi na tym pojęciu: parę stawia się na najniższym miejscu, które dała jej większość sędziów albo lepiej.