Słownik twirlingu i mażoretek

Figura, w której zawodniczka odrywa się od podłogi, gdy baton jest w powietrzu. Łączy wyrzut z elementem ciała i jest liczona wobec batonu, a nie wobec muzyki.

Składowa oceny obejmująca prezentację, choreografię i interpretację, w odróżnieniu od trudności technicznej. W różnych regulaminach nazywana inaczej.

Konkurencja grupowa zbudowana wokół choreografii, ustawień i pracy wspólnej, a nie wokół indywidualnej trudności technicznej.

Dwie osoby prezentujące wspólny układ, oceniane za partnerowanie i wspólną pracę z batonem tak samo jak za umiejętności indywidualne.

Grubszy, obciążony koniec batonu. Rolki i chwyty opisuje się względem niego i dlatego opis figury zawsze nazywa koniec.

Przyrząd: metalowy trzon z kulką na jednym końcu i końcówką na drugim. Długość dobiera się do zawodniczki, więc to sprzęt, a nie rekwizyt.

Chwyt bez patrzenia na baton — za plecami, pod nogą albo z odwróconą głową. Podnosi trudność właśnie przez odebranie wzroku.

Zawartość taneczna i gimnastyczna wykonywana przy pracy z batonem albo gdy jest on w powietrzu. W większości konkurencji oceniana, a nie ozdobna.

Odzyskanie kontroli nad batonem po wypuszczeniu. Tam, gdzie ocenia się wyrzut, to zwykle chwyt jest połową rozstrzygającą.

Pozycje oparte na gibkości, wykonywane podczas twirlingu. Ich wartość zależy od konkurencji: w części regulaminów centralna, w innych ograniczona.

Konkurencja, w której zawartość taneczna i interpretacja muzyki ważą więcej niż trudność pracy z batonem.

Punkty odjęte za błąd — upuszczenie, przerwanie układu, przekroczenie czasu albo pola. Odliczenia są wypunktowane, żeby dało się je sprawdzić linia po linii.

Upuszczenie batonu na podłogę. Liczone pojedynczo i jest to jedna z niewielu liczb w twirlingu, którą może zweryfikować każdy na sali.

Dwie osoby prezentujące się razem, zwykle z większą liczbą wymian niż w artistic pair.

Przekazanie batonu między osobami albo między rękami w trakcie układu. W parach i zespołach wymiana bywa momentem najwyższego ryzyka na parkiecie.

Ciągła ósemka kreślona batonem wokół dłoni. Jeden z pierwszych wzorców, jakich się uczy, i cegiełka dłuższych sekwencji.

Przetaczanie batonu po palcach bez chwytania go. Umiejętność kontroli: baton jest prowadzony, a nie trzymany.

Wyznaczone pole startowe. Wyjście poza nie to konkretne odliczenie — dlatego układy choreografuje się do jego krawędzi, a nie do sali.

Konkurencja indywidualna łącząca trudność pracy z batonem z pracą ciała na całym polu. Zwykle oceniana składową techniczną i artystyczną.

Konkurencja dla większej jednostki występującej jako całość, gdzie synchronizacja waży tyle, ile w układzie indywidualnym waży trudność.

Praca z batonem w płaszczyźnie poziomej, a nie pionowej. Regulaminy opisują figury przez płaszczyznę, bo ten sam wzorzec jest w każdej inną umiejętnością.

International Baton Twirling Federation — organizacja prowadząca mistrzostwa świata, mistrzostwa świata mażoretek i Nations Cup. Organizuje; NIE narzuca jednego systemu sędziowania.

Element ciała z obrotem przez szpagat pionowy przy nodze podporowej pozostającej na podłodze. Często łączony z wyrzutem, żeby oba działy się naraz.

Gałąź wywodząca się z parad, z własnymi mistrzostwami świata i własnym naciskiem na marsz, ustawienia i prezentację formacji.

Zespołowa impreza IBTF rozgrywana między krajami, a nie klubami, z własnym regulaminem obok mistrzostw świata.

Dwie osoby oceniane jako jedno zgłoszenie. Miejsce dostaje zgłoszenie, a nie osoba — dlatego para niesie jeden numer.

Oficjel notujący uchybienia należące do całego układu — czas, pole, upuszczenia — osobno od sędziów oceniających jakość.

Sposób odzyskania kontroli po błędzie. Czyste wyjście nie kasuje odliczenia, ale chroni wszystko, co przyjdzie po nim.

Świadome wypuszczenie batonu, czy to w wyrzut, czy w rolkę. Przeciwieństwo upuszczenia — a rozróżnienie należy do sędziego.

Konkurencja kładąca nacisk na interpretację muzyki i płynną ciągłość, a nie na najwyższą trudność techniczną.

Przetoczenie batonu po części ciała bez chwytania — po karku, ramieniu, plecach. Rodzina figur, która czyta się jako kontrola, a nie jako szybkość.

Trzon batonu między kulką a końcówką. Po nim wędrują rolki, a chwyty opisuje się pozycją na nim.

Jedna osoba, jeden baton, oceniana samodzielnie. Konkurencja odniesienia, przez którą zwykle rozumie się pozostałe.

Zespół startujący jako jedno zgłoszenie, gdzie synchronizacja, zmiany ustawień i wspólne wymiany niosą większość wartości.

Składowa oceny obejmująca trudność i poprawność wykonania, w odróżnieniu od wrażenia artystycznego.

Praca z trzema batonami naraz, więc przynajmniej jeden jest zawsze w powietrzu. Osobna konkurencja specjalistyczna.

Dozwolona długość układu dla konkurencji i kategorii wiekowej. Przekroczenie albo niedobór to zdefiniowana kara, a nie kwestia oceny.

Oficjel mierzący układ wobec limitu. Trzymany osobno od oceny jakości, żeby przekroczenie czasu było faktem, a nie opinią.

Cieńszy koniec batonu, przeciwny do kulki. Nazywany w opisach figur, bo to, który koniec prowadzi, zmienia umiejętność.

Wyrzucenie batonu w górę i złapanie go z powrotem. Na wartość składa się wysokość, liczba obrotów i to, co w tym czasie robi ciało.

Duża jednostka formacyjna, bliższa korpusowi marszowemu niż układowi na parkiecie, oceniana za efekt zbiorowy i musztrę.

Praca z dwoma batonami jednocześnie. Osobna konkurencja, bo problem koordynacyjny jest INNY, a nie po prostu podwojony.

World Baton Twirling Federation — jedna z dwóch federacji, których certyfikowani sędziowie obsługują zawody międzynarodowe, według własnego systemu.

World Federation of National Baton Twirling Associations — druga z federacji sędziujących, z własnym systemem. Dwa systemy na jednych zawodach to w tym sporcie stan normalny, a nie anomalia.